📚"مشتێك له گشتێك"
🔸ستیو توڵتز.
✍️وهرگێڕانی پاژێك به كوردی:عابید حسهینی
📚"Martin," Dave shouted, "if anyone...anyone...ever... touches you...or hits you...or pushes you...or even so much as looks at you funny, you come to me and I will ANNIHILATE them! You understand?" I didn't understand. Neither did the crowd. "You are now under our protection, OK?" I said OK. The mob was silent. Dave spun around to face them. "Anyone have a problem with that?"
No one had a problem with that. They squirmed like they were all caught on a hook. "Right." Then Dave turned to me and said, "Smoke?" I didn't move. He had to put the cigarette in my mouth and light it. "Now inhale.
🔹دهیڤ قیڕاندی به سهرمدا" هۆی مارتین" لهمه بهدواوه. ههر كهسێك... تاقه كهسێك. پهنجهی بۆ درێژ كردیت...یان لێیداییت... پاڵی پێوهناییت.... یان نهخهیهر لار تماشای كردیت. گورج دێیت به خۆم دهڵێی تا ورد و خاشی بكهم. تێگهیشتی؟ من كه تێنهگهیشتم. ئاپۆرهش ههر وهك من تێنهگهیشتبوون. تۆ ئێسته ئێمهت له پشته. بڵێ باشه!
-وتم باشه!
ئاپۆڕه مات ببوون. دهیڤ وهرسۆڕا تا له ڕوویاندا ڕاوهستێت. نركاندی كهسێك دهردێكی ههیه؟
كهس جیكهی لێوهنههات.دتوت ماسین به قولاپهوهبوون ههر جینگڵیان دهدا.
دهیڤ گوتی: دهی زۆر باشه!" ئهمجا ڕووی له من كردهوه و وتی:" جگهره؟"
جووڵهم لێوه نههات. خۆی سیگارێكی تهپانده لای لێوم و خۆیشی دایگرساند.
وتی: زووبه مژێكی لێبده.
🔸 I inhaled and coughed violently. Dave patted me on the back in a friendly manner. "You're all right, mate," he said, with a toothy smile. Then he walked away. The crowd was too stunned to move. I struggled to keep my equilibrium. I'd thought I was in for a beating, not a saving. I was a protected species now. It puffed me up like a blowfish. I turned to the confused horde and offered them a challenge with my eyes. They all looked away, every last eye.
ههرمژم لێدا كهوتمه قڵخه قڵخ. دهیڤ خۆماڵیانه دایه پشتمدا و به بزهیهكی گاڵتهجاڕانهوه وتی" بۆی دامهچۆ ههڤاڵ" و لێم دوور كهوتهوه.ئاپۆره گێژ و وێژ چهقیبوون. ههوڵمدا خۆمڕاگرم. وامدانابوو تێرشهق بكرێم نهك ئهوهی وهك بهرزی بانان ڕزگارم بێت. ئێسته من جۆره بوونهوهرێكی پارێزراو بووم. وهك تیزانگ ههڵمسابووم. چاوێكم گێڕا به سهر مۆڵه گالهكهدا و بهچاو داوای شهڕخوازم دهكرد. ههموان چاویان لێدزیمهوه. تاقه چاوێك نهما.
📚https://t.me/asoyzhyanisaheb
📚ساحێب لە سلێمانی.
سلێمانی، چاپێ نوێ و دووبارە.
📚زاخاوی مێشک.
📚شنەی چیای بەرزە هەوێن.
📚شنەی کانی گۆمەیان و وتەی پێدەشتی حاجیە تاوە.
📚سیلەنیگای لاپەڕە تۆزاویەکان.
📚شکاری خانەزا
📚زووزەنەقەی نەتاشراو.
🔸سلێمانی چاپی نوێی بەرهەمەکان.
بنکەی ڕۆشنبیری " تیڕۆژ، چوارچرا.
📕کتێبی " شنەی کانی گۆمەیان و وتەی پێدەشتی حاجیەتاوە، بە چاپی دووبارە.
ئاوڕدانەوە لە مێژووی هاوچەرخی شارۆچکەی ساحێب و چالاکی باژێرشێوازانە.
نووسینی:عابید حسەینی.
✅باوكه لاق درێژ
🔸بۆ هێمۆی وهردهگێڕمهوه. ( پاژ له گهڵ پاژ )
✍️جین وبێستێر
وهرگێڕان: عابید حسهینی
The first Wednesday in every month was a Perfectly Awful Day—a day to be awaited with dread, endured with courage and forgotten with haste. Every floor must be spotless, every chair dustless, and every bed without a wrinkle. Ninety-seven squirming little orphans must be scrubbed and combed and buttoned into freshly starched ginghams; and all ninety-seven reminded of their manners, and told to say, “Yes, sir,” “No, sir,” whenever a Trustee spoke.
بهڕاستی چوارشهممهی سهرهتای ههموو مانگێك رۆژێكی نگریس بوو. رۆژێكه به ترس و لهرزهوه چاوهنواڕی بوون. بهوهجانه شانیانیان دابوه بهری و زۆر سووك و ئاسانیش ههر وهك بهفهرهكی پارهكه له بیریان دهچوهوهوه. بنج وبنی بهخێوگهكه دهبوو خاوێن بكراێتهوه. ههموو ئهسكهملهكان دهبێ بسڕیاێتن.كهتهكان دهبوو ساف وسووف بێ لۆچ و پۆچ بواێتن. دهبوایه بپهڕژایتنه سهر كاروباری ٩٧ دانه منداڵی ههتیوی هارو هاج و بزۆز. دهبوایه قژهسهریان دابهێناێتن. ڕووپۆشه ڕێڕێكانیان لۆچبڕ بكرداێت و دووگمه و مووگمهیان رێك وپێك ببستایهت. بیری ههر ٩٧ منداڵهكهیان دهخستهوه چلۆن ههڵس وكهوت بكهن. فێریان دهكردن هاتوو كهسانهی خێرخواز و پاڵپشتی بهخێوگهكهیان پرسیاریان لێبكردایهن چلۆن بێژن:" بهڵێ گهورم. نا گهورهم."
It was a distressing time; and poor Jerusha Abbott, being the oldest orphan, had to bear the brunt of it. But this particular first Wednesday, like its predecessors, finally dragged itself to a close. Jerusha escaped from the pantry where she had been making sandwiches for the asylum’s guests, and turned upstairs to accomplish her regular work. Her special care was room F, where eleven little tots, from four to seven, occupied eleven little cots set in a row. Jerusha assembled her charges, straightened their rumpled frocks, wiped their noses, and started them in an orderly and willing line toward the dining-room to engage themselves for a blessed half hour with bread and milk and prune pudding.
ڕۆژێكی پڕ له دڵهڕاوكێ و ناخۆش بوو. جڕۆشا ئابۆتی بهستهزمان به هۆی ئهوهی تهمهنی له ههموو منداڵهكان زێدهتربوو، ئهرك وفهرمانی زۆرتری له سهر بوو. ئهم چوارشهمهی سهرهتای مانگه وهك ههموو چوارشهممهكانی دیكه تێپهڕبوو. جرۆشا كه له ئاوشوێنگه خهریك بابۆڵه پێچانهوه بۆ مێوانانی خهوتنگه بوو.خۆی دهربازكرد و بۆ ڕاسه و پاسهكردنی ئهرك وفهرمانی ڕۆژانهی سهركهوت بۆ نهۆمی سهرهوه. هۆدهی به ناو " فێ" له ژێر چاوهدێری ئهودابوو.یازده زارۆكی تهمهن چوار تا حهوساڵان به رێز یازده كهتی وردیلهیان بۆ تهیاركردبوون و لهوێ دهنووستن. جڕۆشا ئهو منداڵانهی كه ئهركیان له ئهستۆی ئهو بوو خڕكردهوه. جل وبهرگیانی ڕێك و پێك كرد.چڵمیانی پێ دالووشی و ئهمجا به زاپهك و ڕێك و جوان ریزی كردن بۆ چوون بۆ هۆدهی خواردن تا ژهمی شهوهكیان بخۆن. لهو نیو كاتژمێره خۆشهیاندا دهكهوتنه خواردنی نان وشیر و كهیكی ههڵووچه.
Then she dropped down on the window seat and leaned throbbing temples against the cool glass. She had been on her feet since five that morning, doing everybody’s bidding, scolded and hurried by a nervous matron. Mrs. Lippett, behind the scenes, did not always maintain that calm and pompous dignity with which she faced an audience of Trustees and lady visitors. Jerusha gazed out across a broad stretch of frozen lawn, beyond the tall iron paling that marked the confines of the asylum, down undulating ridges sprinkled with country estates, to the spires of the village rising from the midst of bare trees.
🔸دواتر هات له سهر مێزی لای پهنجێرهكهوه دانیشت و سهری نا به شیشه سارد و سڕهكهوه و لاجانگهكهكانی كهوتنه لێدان. له لێڵهی بهیانهوه ڕاببوو. ئهرك و فهرمانی ههموانی به جێ هێنابوو. بهڵام بهڕێوهبهری تهوسهن و دهمپیسی بهخێوگهكه ههر داوای لێ دهكرد كرژتر بجووڵێتهوه. خاتوو "لی پت" ئهو كاتانهی پاڵپشتانی بهخێوگهكه و ژنان دههاتن بۆ سهردان به نهرم ونیانێكی لهڕادهبهدهر و خان ومان خۆی دهردهخست و به جۆرێكی دیكه ههڵس و كهوتی دهكرد.جڕۆشایش چاوهكانی دوور له نهرده بهرزه ئاسهنیكانی دهور و بهری بهخێوگهكه دێڕوانیه سهوزهڵانهیه بهرینه زوقم لێدراوهكان كه ههر پان و بهرین نهدهبڕانهوه. دواتر چاوی گۆزتهوه بۆ دهشته لاتهریب و خێچهكان كه زهوی كشت و كاڵی گوندنشینهكان وهك خاڵێك له سهری دهردهكهوتن و ئهمجا لار و گێڕ به نێو داره ڕووتهڵهكاندا پێچلا و پێچ دهبوون.
🔸 temples: لاجانگه
🔸bidding:/ˈbɪdɪŋ/ ئهرك و فهرمان
🔸maintain:/meɪnˈteɪn,mənˈteɪn/ خۆ نیشاندان، خۆ نواندن، خۆ دهرخستن
🔸paling:/ˈpeɪlɪŋ/ نهرده
🔸undulating:/ˈʌndjʊleɪtɪŋ/ لا تهریب و خێچ
🔸matron:/ˈmeɪtr(ə)n/ بهڕێوهبهر
🔸estates:/ɪˈsteɪt,ɛˈsteɪt/ زهوی كشت و كاڵ
🔸scolded:/skəʊld/دهمپیس
🔸چیرۆكی دهنگدانهوه
✍️وهرگێڕان له ئینگلیسیهوه: عابید حسهینی
🔹باوكێك و كوڕهكهی له كێوێكدا رێگه دهپێون. كوڕهكهی پای ههڵدهكهوێ و ئازاری پێ دهگات و دهقیژێنێت:" ئایاااااااییی. "
به سهرسووڕمانهوه زایهڵهی دهنگدانهوهی خۆی دهبیسێت و كێوهكه دهڵێتهوه: ئایااااااییی. "
پهیجوورانه دهقیڕێنی: "ئهتۆ كێیت؟"
ئهم وڵامه دهبیسێتهوه كه "ئهتۆ كێیت؟"
دیسان بهرهو كێو بانگ دهكاتهوه: ئافهریمت پێ دهڵێم"
كێویش وڵام ئهداتهوه:"ئافهریمت پێ دهڵێم"
لهو وڵامه تووڕه دهبێت و دهقیڕێنێ:" ترسنۆك"
وڵام دهژنهفێتهوه:"ترسنۆك"
چاوی هانا له باوكی دهكات و دهپرسێ" چ رووی داوه؟"
باوكی بزه دیگرێ و دهڵێ:" كوڕم، سهرنج بده"
باوكی نركاندی:" تۆ پاڵهوانی"
زایهڵهكه وتی:" تۆ پاڵهوانی"
كوڕه سهرسام دهبێت و تێ ناگات."
باوكی بۆی شیدهكاتهوه و دهڵێ:" كوڕم خهڵك بهمه دهڵێن زایهڵه، بهڵام ئهمه ژیانه.
ژیان ئهوهی دهیكهیت و دهیڵێت لهبۆت دهگهڕێنێتهوه. ژیان دهنگدانهوهی كردهوهكانمانه.
لهم دونیا خۆشهوهیستیت دهوێ خۆشهویستی زیاتر بخولقێنه.
له دووی شیاوبوونی زۆرتری له نێو تاقمهكهتدا، شیاوهتیت برهو پێ بده.
ئهمه چوارچێوهی ههموو قۆناخهكانی ژیانه. چیت داوه به ژیان ئهوهت پێ ئهداتهوه."
🔸ECHO
"A son and his father were walking on the mountains.
Suddenly, his son falls, hurts himself and screams: "AAAhhhhhhhhhhh!!!"
To his surprise, he hears the voice repeating, somewhere in the mountain: "AAAhhhhhhhhhhh!!!"
Curious, he yells: "Who are you?"
He receives the answer: "Who are you?"
And then he screams to the mountain: "I admire you!"
The voice answers: "I admire you!"
Angered at the response, he screams: "Coward!"
He receives the answer: "Coward!"
He looks to his father and asks: "What's going on?"
The father smiles and says: "My son, pay attention."
Again the man screams: "You are a champion!"
The voice answers: "You are a champion!"
The boy is surprised, but does not understand.
Then the father explains: "People call this ECHO, but really this is LIFE.
It gives you back everything you say or do.
Our life is simply a reflection of our actions.
If you want more love in the world, create more love in your heart.
If you want more competence in your team, improve your competence.
This relationship applies to everything, in all aspects of life;
Life will give you back everything you have given to it."
———————————————————-
🔸ECHO دهنگدانهوه
🔸scream:قیژاندن
🔸Curious: پهیجوور
🔸admire: ئافهریم
🔸Coward: ترسنۆك
🔸champion: پاڵهوان
🔸competence: شیاویهتی
🔸aspect: قۆناخ
🔸improve: برهو
🔸هات و نههات
✍️عابید حسهینی
✅رۆژێ له رۆژان ئهسپی پیرهپیاوێك، بهربوو و ههڵات.
خهڵك تێکڕا گوتیان: "حهك چهنێك بێ بهخته، ههناسه سارد!"
پیاوه پیرهكه بۆی دانهچوو گوتی: "ئهوه نییه قوربان ،بزانین چییه؟"
دواتر ئهسپهكه گهڕاوه و ئهسپێكی گهڕۆكیشی له گهڵ خۆی ڕهدوو خستبوو!
خهڵك ئهمجار گوتیان:" كهرشانسه، له هیچه بۆی دهگات!"
پیاوه پیرهكه دیسان بۆی دانهچووهو گوتی:" ئای براله ، وانیه قوربان؟ له كوێڕا دیاره !؟
كوڕی پیاوه پیرهكه له ئهسپهكه بهربوووه و و قاچێكی قرپ بوو.
خهڵك تێکڕا گوتیان: "چهنێك ناوچاو ڕهشه، ههر بۆی دهگات!
پیاوه پیرهكه بۆی دانهچوو ههمدیس گوتی: "وا نییه قوربان بزانین چییه؟"
رۆژی دواتر سهرباز بگیر بوو ،هاتنه گوند ،ههموو گهنجهكانی گوندیان به زۆره ملی ڕاپێچكرد. جگه له كوڕه قاچ شكاوهكهی پیرهپیاوهكه نهبێ.
خهڵك دیسانهوه گوتیان:" ئهشا ئهو ناوچاوه ! بهختی كهر دهتهقێنێ!
پیاوه زوورهانهكه ههمدیس گوتی: "ئهوه نییه قوربان بزانین چییه؟"
👌مهوره له بهختی كهس .هات و نههات بۆی ههیه و جۆرێك ڕووكهشانهیه. خوابكا بهوشانسی ئهمڕۆتان هاتی دواڕۆژتان بێت.
ئێوهش بڵێن:" له وه ناچێ قوربان .بزانین چییه!"
کورتیله چیرۆك:
🔹بەرد و لم
✍🏾وەرگێڕان :عابید حسهینی
له نێو چیرۆكاندا هاتوه دوو هاڤاڵ ڕێیان دهكهوێته وشكارۆیهك. له كاتی ڕۆیشتندا قسهییان لێك ههڵدەبهزێتهوه و دهكهونه دهمهقاڵێ. یهكێكیان كهشیهیهك دهكێشێته لامل ئهوی دیكهدا. ئهوهیان كه زهللهكهی خواردوه و ئازاری پێگهیشتوه، بێ ئهوهی وشهیهك بدركێنێ له سهر لمهكان نووسی"ئهمڕۆ چاكترین هاڤاڵم كهشیهیەكی كێشا به پهنا ملمدا"
دیسان درێژەیان داوە بە ڕۆیشتن، تاکوو گەیشتەنە ئاو و گۆمیلکەیەک، دڵیان گرتی ئاوێک بکەن بە خۆیاندا، دۆستی شەقەزەللە لێدراوەکە، کەوتە قوڕاوێکەوە، نزیک بوو بخنکێت، هاڤاڵەکەی گیانی ڕزگارکرد و دەری هاورد.کاتێ لە مردن رزگاری بوو لە سەر بەردێک نووسی" ئەمڕۆ باشترین هاڤاڵم گیانمی ڕزگار کرد"
هاڤاڵەکەی کە کەشیەکەی لێدابوو، پرسیاری لێکرد، بڵێ بۆچی،ئەوجار کە کەشیەکەم لێدایت، لە سەر لم نووسیت، بەڵام ئێستە لە سەر بەرد هەڵتکەند؟
هاڤاڵەکەی وڵامی دایەوە" کاتێ کەسێک ئازارمان ئەدات، وا باشە لە سەر لم و زیخ بینووسین، تاکوو بای لێبوردن دایپۆشێ و لە بیر بچێتەوە، بەڵام هاتوو کەسێک چاکەی لە گەڵ کردی وا باشە لە سەر بەرد هەڵیبکەنی تاکوو بە هیچ کولۆجێک نەسڕێتەوە.
📚------------------------📚-------------
🔸Sand and Stone
A story tells that two friends were walking through the desert. During some point of the journey they had an argument and one friend slapped the other one in the face.
The one who got slapped was hurt, but without saying anything, wrote in the sand… “TODAY MY BEST FRIEND SLAPPED ME IN THE FACE."
They kept on walking until they found an oasis where they decided to take a bath. The one who had been slapped got stuck in die mire and started drowning.
But the friend saved him. After the friend recovered from the near drowning, he wrote on a stone…. “TODAY MY BEST FRIEND SAVED MY LIFE."
The friend who had slapped and saved his best friend asked him, “After I hurt you, you wrote in the sand and now, you write on a stone, why?"
The other friend replied… “When someone hurts us, we should write it down in sand where winds of forgiveness can erase it away. But, when someone does something good for us, we must engrave it in stone where no wind can ever erase it."
-------📚--------------------
Sand : لم
desert: وشکارۆ
journey : ڕۆیشتن، گەڕان
slap : شەقەزللە، کەشیە
oasis : سەر ئاو و کانیاو
stick : تێچەقین
mire : قوڕیاو و لیتە
drown : خنکان و نووقمبوون
recover : چاکبوونەوە
giveness : لێبووردن، بەخشین
engrave:هەڵکەندن
📚@asoyzhyanisaheb
📗چەند ڕستە و پاژی جوان لە کتێبی، سەدساڵ تەنیایی.
🔸پێدەچێ لەو دووساڵی ڕابردوودا، قەرزی خۆی کە پیریش بەشێک لەو قەرزەبوو، بە مردنی دابووەوە. 247
🔸لە ڕووی بێ دەرەتانییەوە، ناچار بوو،لە هەموو قەول و بەڵێنەکانی پاشگز بێتەوە، و بە کوشتن و هەڵواسین، هەڵیان بوەشێنێتەوە، ڕاست وەک بەرازێکی چڵکن، لە نێو دار وپەردووی داڕماوی سەربەزیەکانی جینگڵ بخوات بۆ ئەوەی دوای تێپەرینی چەل ساڵی ڕەبەق، بتوانێ چەند خاڵێکی ساکار بۆ ژیانێکی ئاسایی دەستەبەر بکات. 244
ئورسێلا، دژی باوەڕی خەڵک:باوەڕی وا بوو کوڕەکەی نیسکاڵێکیش بۆ بەجێگەیاندنی باوەڕەکانی تێ نەکۆشاوە، بەهۆی بێ بڕست بوونەوە نەبوە شەقەی لە سەرکەوتن هەڵداوە، تەنیا وتەنیا، کەلەڕەقی و لە خۆبایبوون دەبوە هۆی سەرکەوتن و تێکشکاندنی، لای وابوو، ئەوە ئەوە کوڕە نییە کە سەردەمانێک گیانی خۆی دەکردە قەڵغانی، بەڵکوو بوەتە کەسێک کە تنۆکێک خۆشەویستیلێ دەرناکەوێ. 384
🔸هەژاری یانی ببیتە کۆیلەی ئەوین.
هەردووکیان تێگەیشتن ئەو حەمکە ڕابواردنە بێ جێیانە،ئەو هەموە موڵک و ماڵە و ئەوینە سەرشێتە بێ سنوورانە دەهاتەوە بیریان، دەستەئەژنۆ و پەژیوان دەیان پرسی بۆ تەمەنیان لە خۆوە بێ هۆ بە فیڕۆداوە تا بگەن بە تەنیای پڕ لە چێژی دوو کەسی، دوایی ساڵها تێوەگلانی دوو قۆڵی و بێ دەسکەوت، ئەمجارە وەها ئیکسیری ئەوین پێکیانی گرێوەدابوو، لە پەڕجووی ئەوین کەلێنیان خنی بوو، چێژی ئەوینانە هەناویانی داڕشتبوو. ڕۆژ لە گەل ڕۆژدا بە ناخی ئاگری ئەویندا شۆر دەبوونەوە، تەنانەت کاتی زوورهانی و پیری لە ڕادەبەدەر. 463
ئهم حهفته له گهڵ چیرۆكه ڕۆمانێكی دوور و درێژ.له نێو ڕاكهڕاكه و بگره و بهردهی ژیانی كۆڵهمهرگی كابرایهكی فهڕانسهوی. دوای خوێندنهوهی دهقه وهرگێڕاوهكهی به فارسی .چاوێكم له دهقه ئینگلیسهیهكیهشی كرد.وهرگێره فارسهكه بیری وهرگێڕاوهكانی زهبیحوڵا مهنسوریم دهخات ئهگهر له ئینگلیسیهكهوه وهرگێڕابێت.خۆی به كهیفی خۆی لق و پۆی لێزیاد كردوه .له بهر بڤه و كولتووری خۆمان بڕێكی بهر لهقه و دهرهاویشتن خسته. تهنیا ڕاكێشانێكی رێچكهییه و له گهڵ دهقێكی ساكار و بێ گرێ یهك بین تا نزیك ههشتسهد سهفحه پای پێوهنن.
🔸Three hundred yards from the beach I dropped the anchor: it bit at once.I did so partly to see how the people would take it and partly so as not to damage my boat when I ground. supposing the bottom was coral. We furled the sails and witted. A little boat came towards us. Two blacks paddling and one white man with a sun-helmet on. "Welcome to Trinidad,' said the. white. man in perfect French. The black men laughed, showing all their teeth. 'Thank you for your kind words, Monsieur.Is the bottom coral or sand7'· 'It's sand. You can run in without any danger,' 🔸سێسهد میترێكمان مابوو بۆ قهراخاوهكه،مێكوتهی لۆتكهكهم داخست و وێستاین.سهرهتا دهمویست بزانم ئهو خهڵكه چلۆن بۆمان دهڕوانن. دواتریش دهترسام لۆتكهكمان بهر بزگهكانی بنی قهراخاوهكه بكهوێت و بشكێت.چارۆكهمان داكێشا و چاوهڕوان ماین.گچكه لۆتكهیهك بهرهوڕوومان هات. دوو ڕهشپێس سهوڵیان لێدهدا و سپێ پێسێك به كهڵاوی قامیشهوه له ناویدا بوون. سپی پێستهكه به زمانێكی پاراوی فهڕانسهوی گوتی"بهخێرهاتن بۆ تیرینیداد" ڕهشهكان ڕهشقهنیهك گرتیانی و دیانه چهرمهڵهكانیان دهركهوت.گهورهم،سپاس بۆ ئهو پێشوازیه گهرمه.ئهرێ بنی ئهم قهراخاوه بزگهییه یان لمه؟ " لمه. به بێ كێشه له سهرهخۆ بێنه بهرهوه.
" We hauled up the anchor, and the waves gently pushed us in towards the beach. We had scarcely touched before ten men waded in and with a single heave they ran the boat up out' of the water. They gazed at us and stroked us, and Negro or Indian coolie women beckoned to invite us in, The white man who spoke French explained that they all wanted us to stay with them.Maturette caught up a handful of sand and kissed it. Great enthusiasm. I had told the white man about Clousiot's condition and be had him carried to his house, which was very close to the beach. He told us we could leave all our be longings in the boat until tomorrow - no one would touch anything. They all called out, 'Good captain. long ride in little boat!
🔸مێكتۆكهی لۆتهكهكهمان بهرزكردهوه.شهپۆلی ئاوهكه له سهرهخۆ بهرهو قهراخ ڕامانیدا.ئێمه تازه دهسمان دایه كێشانی لۆتكهكه و بڕێكمان مابوو بۆ قهراخ.دهپیاو هاتنه نێو ئاوهكه و به گوڕمهیهك لۆتكهیان دا بهر بۆ وشكانی.خهڵك به تێڕامانهوه لێمانیان دهڕوانی و به ئارامی وله سهرهخۆ لێمان نزیك دهبوونهوه. ژنانی ڕهشپێست،قهرهچی و سوورپێست دهستیان لێ ههڵدهتهكاندین و به خێرهاتنیان دهكردین. پیاوێكی سپی پێست هات به دواماندا وبه زمانی فهڕانسوهی وتی:"ههموان دهیان ههوێ بچنه ماڵی ئهوان".مهتۆرهیت پڕی كرده نێو ماسه و لمهكدا و لێ نیو لپی دهستیدا تێرماچی كرد!بهستهزمان له خوشیا زمانی بهیهكدا دهئاڵیا.بارودۆخی كولزویتم به پیاوه سپی پێستهكه وت. ئهویش وتی با بیبهن بۆ ماڵی ئێمه لێرهوه زۆر نزیكه.ئهو پێمانی وت ههموو كهل وپهلهكانتان ههر له نێو لۆتهكهدا تا بهیانی دابنن. ئهرخهیان بن كهس دهستیان بۆ نابات.ههموو خهڵكهكه به دهم ڕۆشیتنهوه دهیان قێڕاند.لهو گهمیوانه گهوره.بهو لۆتهكه گچكه كارێكی گهورت كرده.
🔸Night fell, and when I had asked them to heave the boat a little higher up I tied it to a much bigger one lying on the beach; then I. followed the Englishman "and Maturette came after me. There I saw Clousiot looking very pleased with himself in an armchair, with a lady and a girl beside him and his wounded leg stretched out on a chair. ‘My wife and my daughter,’ said the gentleman. ‘I have a son at the university in England. ’You are very welcome in this house.’ Said The lady in French. ’Sit-down. Gentlemen,’ said the girl, placing us two wicker armchairs. ‘Thank you,’ ladies, but please don’t put yourselves out· for us.’ ‘Why? We know where you come from, so be easy; and I say again, you are very welcome in this house!
شهودادێ . داوام كرد لێیان تۆزێك لۆتهكهكه ههڵكێشنه سهرترهوه . له لۆتكهیهكی دیكه كه لهوێدا دانرابوو ههڵمبهست. من كهوتمه دوایی كاورای سپی پێست و مهتۆرهیتیش به دوامدا هات. كاتێ چووینه نێو ماڵهكه كولزویتمان بینی خۆشحاڵ و زینوو له سهر سهندهڵیهك قاچه شكاوهكهی ڕاكێشاوه و ژنێك و كچێك له دهوری دانیشتون. پێاوه خاسهكه فهرمووی ئهوانه كچ و ژنهكهمن. كوڕێكیشم خوێندكاره و له زانستگای ئینگلستانه. خاتوونی ماڵ به فهڕانسهوی وتی:" ئێره به ماڵی خۆتان بزانن. لێره خۆتان مێهمان دامهنێن." كچهكیشی دوو كورسیلهی قامیشیمان بۆ دێنێته پێشێ و به زمانێكی شیرین دهڵێت:" بهڕێزان فهرموون دابنیشن." سپاس خاتوونهكان تكایه خۆتان بۆ ئێمه مهخهنه زهحمهتهوه. كوتیان: وامهفهرموون! ئێمه دهزانین چ ڕێگهیهكی سهختان بڕیوه و له كوێوهوه هاتون. ڕاحهت بن. وتمان ئێره وهك ماڵی خۆتان بزانن.
The Englishman was a barrister. Mr. Bowen was his name, and he had his office in Port of Spain, the capital, twenty-five miles away. They brought us tea with milk, toast, butter and jam. This was our first evening as free men, and I shall never forget it. Not a word about the past, no untimely questions: only how many days had we been at sea and what kind of voyage we had had. Whether Clousiot was in much pain and whether we should like them to. tell the police tomorrow or wait for another day: whether we had any living relations, such as wives or children. If we should like to write to them, they would post the letters. What can I say? It was a wonderful welcome, both from the people on the shore and from this family with their extraordinary kindness to three men on the run.
خانهخوێكهمان پارێزهری داده و ناوی بهرێز بڕاونه. شوێی كارهكهی له بهندهرێكه به ناو سپهین و له پێتهختهوه بیست وپێنج كیلومیترێك دووره. چای و شیر ، كهره ومرهبا و نان برژاومان بۆ دێنن. ئهمه یهكهم شهوه وهك پیاوماقوڵان و دوور له بهند خاوهن رێزین. قهت ئهم شهوه له بیر ناكهم. له بارهی ڕابوردومانهوه هیچ پرسیارێكیان لێمان نهكرد. كونجكۆڵی و دهمتێژندیان به كار نههاورد. تهنیا پرسیاریان كرد چهند ڕۆژمان پێچوه له زهریا ، چلۆن ڕامان بواردوه. كولزویت چهنێ ئازاری كێشاوه و چهنده لاتان خۆشهویست بوه. ئایاكوو هاتنی ئێوه به پۆلیس بێژین یان ڕاوهستین تا شهوهكی.؟ ئهرێ كهس وكارهتان ههیه زنیگ بن یان ژن ومنداڵ ؟ هاتوو بتان ههوێ نامهیان بۆ بنووسن. ئێمه یارمهتیتان دهدین تا بۆیان ڕهوانهبكهن. نازانم چۆنتان بۆ بگێڕمهوه؟ بهخێرهاتنێكی دهگمهن و ناوازه. ههم له لایهن ئهو خهڵكهوه وا له زرێبارهكهبوون و ههم له لایهن ئهم بنهماڵه له ڕادهبهدهر دلسۆزهوه كه له بهرانبهر سێ پیاوی ههڵاتوو نواندیان .
ئستیو توڵتز.
وهرگێڕان به كوردی : عابید حسهینی
one
You never hear about a sportsman losing his sense of smell in a tragic accident, and for good reason; in order for the universe to teach excruciating lessons that we are unable to apply in later life, the sportsman must lose his legs, the philosopher his mind, the painter his eyes, the musician his ears, the chef his tongue. My lesson? I have lost my freedom, and found myself in this strange prison, where the trickiest adjustment, other than getting used to not having anything in my pockets and being treated like a dog that pissed in a sacred temple, is the boredom. I can handle the enthusiastic brutality of the guards, the wasted erections, even the suffocating heat. (Apparently air- conditioning offends society’s notion of punishment—as if just by being a little cool we are getting away with murder.) But what can I do here to kill time? Fall in love? There’s a female guard whose stare of indifference is alluring, but I’ve never been good at chasing women—I always take no for an answer. Sleep all day? When my eyes are closed I see the menacing face that’s haunted me my whole life. Meditate? After everything that’s happened, I know the mind isn’t worth the membrane it’s printed on. There are no distractions here—not enough, anyway—to avoid catastrophic introspection. Neither can I beat back the memories with a stick.
All that remains is to go insane; easy in a theater where the apocalypse is performed every other week. Last night was a particularly stellar show: I had almost fallen asleep when the building started shaking and a hundred angry voices shouted as one. I stiffened. A riot, yet another ill-conceived revolution. It hadn’t been going two minutes when my door was kicked open and a tall figure entered, wearing a smile that seemed merely ornamental.
“Your mattress. I need,” he said. “What for?” I asked.
“We set fire to all mattress,” he boasted, thumbs up, as if this gesture were the jewel in the crown of human achievement.
“So what am I supposed to sleep on? The floor?”
He shrugged and started speaking in a language I didn’t understand. There were odd-shaped bulges in his neck; clearly something terrible was taking place underneath his skin. The people here are all in a bad way and their clinging misfortunes have physically misshaped them. Mine have too; my face looks like a withered grape, my body the vine.
I waved the prisoner away and continued listening to the routine chaos of the mob. That’s when I had the idea that I could pass the time by writing my story. Of course, I’d have to scribble it secretly crouched behind the door, and only at night and then hide it in the damp space between the toilet and the wall and hope my jailers aren’t the type
to get down on their hands and knees. I’d settled on this plan when the riot finally took the lights out. I sat on my bed and became mesmerized by the glow from burning mattresses illuminating the corridor, only to be interrupted by two grim, unshaven inmates who strode into my cell and stared at me as if I were a mountain view.
“Are you the one who won’t give up his mattress?” the taller of the two growled, looking like he’d woken up with the same hangover three years running.
“It’s just that I was about to have a lie-down,” I protested. Both prisoners let out deep, unsettling laughs that sounded like the tearing of denim. The taller one pushed me aside and yanked the mattress from my bed while the other stood as if frozen and waiting to thaw. There are certain things I’ll risk my neck for, but a lumpy mattress isn’t one of them. Holding it between them, the prisoners paused at the door.
“Coming?” the shorter prisoner asked me. “What for?”
“It’s your mattress,” he said plainly. “It is your right to be one who sets it on fire.”
I groaned. Man and his codes! Even in a lawless inferno, man has to give himself some honor, he’s so desperate to separate himself from the beasts.
“I’ll pass.”
“As you like,” he said, a little disappointed. He muttered something in a foreign tongue to his cohort, who laughed as they left.
It’s always something here—if there isn’t a riot, then someone’s usually trying to escape. The wasted effort helps me see the positives of imprisonment. Unlike those pulling their hair out in good society, here we don’t have to feel ashamed of our day-to-day unhappiness. Here we have someone visible to blame—someone wearing shiny boots. That’s why, on consideration, freedom leaves me cold. Because out there in the real world, freedom means you have to admit authorship, even when your story turns out to be a stinker
٭ قهت نابیسین وهرزشوانێك له پێكدادانێكی سهختدا ههستی بۆنكردنی لهدهست دابێت.
بهڵام هاتوو ئاسمانهكان بێنه سهر ئهو بڕیاره بۆ ئهوهی وانهێكی گورچكبڕ(excruciating lessons
[ɪkˈskruːʃɪeɪtɪŋ]
. بدهن به مرۆڤهكان، ئهو وانهیشه هیچ كهڵكێكی له ژیانی دواڕۆژماندا نهبێت،وهك ڕۆژی ڕوون بهرچاوه، وهرزشوان ئهبێ لاقهكانی لهدهس بدات ، فیلسووفیش ئاوزی، وێنهكێش چاوهكانی،مووسیقی دانهرهیش گوێچكهكانی و چێشتلێنهریش چێژی زمانی ، بهڵام ئهی وانهی من؟ من ئازادیم له دهست دا و بوومه دیلی گرتووخانێكی سهرسووڕهێنهر. شوێنێكه فێڵاویترین تهمێكاری، جگه لهوهی ڕامیهێنابوو كیچ له گیرفانمدا سهوزهڵهحهیرانی بێت واییش لهگهڵمدا ههڵسووكهوتی دهكرد كهئهنههوو سهگهخوێڕێكم و مزگهوتێكم گڵاو كردبێ، وهرهزكهربوو.توانیم له گهڵ بێ بهزهیی لهڕادهبهدهری پاسهوانانی گرتووخانه وئاڵۆشی ناوگهڵ وتهنانهت گهرمای تاقهت پڕووكێن ڕابێم(پێموابێ بیروڕای كولێر لهگهڵ بیروڕای خهڵكی كۆمهڵگادا لهبهرانبهر تاوان وسزا دژایهتێكی ههیه،هاتو تۆزێك ههست به فێنكایهتی بكهین وهك ئهوه وایه له ژێر باری قورسی سزاكهماندا ههڵهاتبێتین) بهڵام بۆ تۆپاندی كات دهبێ چ بكهم؟
بكهومه داوی خۆشهویستیوه؟ لێره ژنه یاساوڵێكی لێیه چاوه بزۆزهكانی دڵڕفێنه، بهڵام لهبواری ژناندا گهمژهتر له من دهس ناكهوێت و قهت وڵامم نادهنهوه. باشتر واییه تهواوی ڕۆژ بۆی بخهوم؟بۆ بهدبهختی ههرچاوم گهرم دادێ،دهموچاو تۆقێنهرێك كه دایم و درههم وهك مۆتهكه به دوامهوهبوه لێم پهیدا دهبێت! وابزانم ؟ دوایی ئهو ههموه بهسهرهاتانه كه ڕوویداوه، بهو ئامانجه گهیشتوم دهبێ بڵێم بهداخهوهم بۆ ئهو شوێنه له مێشك وا دانراوه بۆ دابین كردنی بیرۆكه. لێره به هیچ كلۆنجێك شتێك دهس ناكهوێت بیر وهۆشت له ناخ كوژی تاقهتپڕوكێن دهرباز بكات.بێجگه لهمه به چێوه خرتێیش ناتوانم بیرهوهرهیهكانم بهرهودواوه ڕاپێچ بكهم. تهنیا شتێك لێره بۆت دهمێنێتهوه چوون بۆ جۆره شانۆێكی ئاپۆكالیپسییه كه ههموو شهوێك بهڕێوه دهچێت و تهنیا شتێكه له دهسی دێت زۆر به سانایی شێت وشۆڕت بكات.دوێشهو یهكێك لهو شانۆ دهگمهنانهی خۆیان بهڕێوه برد.خهریك بوو خهونم لێدهكهوت لهپڕ وهك ئهوهی بوولهرزیهك با لهزیندان سهدان دهنگی توڕه پێكهوه هاوریان كهوته یهك. له جێكهم ڕاپسکام. ڕاپهڕینێك، باشتره وابڵێم شۆڕشێكی بێ سهروبهری تر. هێشتا دوو خولهك ڕانهبردبوو دهركی بهندهكهم به شهق كرایهوه و گابۆڕێك خۆی پێداكرد.پێكهنینێكی زۆڵانه له ڕوویدا بوو.
كوتی: "ئهو دۆشهكهتمان بهرێ". كوتم:" بۆ چی؟ " به پۆزێكهوه كوتی: "خهریكین ئاور له ههموو دۆشهكهكان بهر دهدهین" دوو قامكه كهڵهی بهرز ڕاداشت و دهڵێی تاجهگوڵینهی ههموو دهسكهوتهكانی مرۆڤه و دهبێ پێی بڵێیت حهی لهبهرت مرم! جا چۆن ئهی من له سهر چی دهبێت بخهوم؟ له سهر عهرز؟
شانی لێ ههڵتهكاند و به زمانێك كهوته قسان كه بایی چڵهپووشێكی لێ تێنهگهیشتم. گۆشتی بۆق ملی دهرپۆقی بوو و وا دیاری دهدا زۆر شهڕهگهماڵی تێپهڕاندوه. ههموو ئهو بنیامانهی لێرهن دۆخیان ههر وا خراوه. ههموو ئهو بهدبهختیانه كه وهك نووسنهك تێیان ئاڵاوه، له سهر و گوێلاكیان دهبارێ.خۆیشم ههمان ئازارم چێشته و وهك ترێ ههڵخراو بۆ شهراو دافلیقیاو و شۆڕهم دههات.
٭ زیندانیهكهم به دهس لادا و گوێم بۆ زڵهزهڵی داییمهی شهڕ و شۆڕی لات و لووتهكان ههڵخست. ههر لهم كاتهدا به مێشكمدا هات كه دهتوانم به نووسینی سهربوردهی خۆم كاتهكهم پڕ بكهمهوه.
بهڵام دهبوایهت تهنیا شهوانه، له پشت دریاكه كڕۆچكهمبكردایهت و به دزهدزه و توندتوند وبه شڵهژاوی بمنووسیاێت.دوایی ئهوه دهبواێت له شوێنێكی شێداری مابهینی ئاودهست و دیوارهكه دامبشاردایهت و خواخوام دهكرد بهڵكو بهندیوانهكان لهو جۆره یاساوڵانه نهبن وهك سهگ ههموو كهل و كونێك بۆ بكهن. تا ملپێچبادهران ههموو شوێنێكیان خسته شهواره من بڕیاری نووسینی خۆمدا. چوومه سهركهتهكهم، تیشكی سووتانی دۆشهكهكان نێوان ڕێڕهوهكهیان ڕوون كردبوهوه و منیشیان خسته خهلسهوه.
له خهڵوهتی خۆمدابووم دوو بهندكراوی زرتهی تووکن هاتنه نێو بهندهكهم، وا زهق چاویان تێم بڕیبوو دهتوهت سهیری لانزاری كوێستانان دهكهن. ئهو یهكهیان كه باڵابهرزتربوو و دهتوت له خهوهی سهرخۆشانهی سێ ساڵه ڕاچڵهكیوه، قێڕاندی بهسهرهمدا كوتی: "تۆ ئهوهیت كه دۆشكهكهت نهدابوو بۆ سووتاندن؟ "وتم: "بهڵێ." كوتی: "ئادهی قهنگی موبارهكهت لابه." به لاخوزێكۆ وتم: "ههر ئێسته دهمویست بخهوم" ههردووكیان پێكۆ دایان له تریقهی پێكهنین، دهتوت شیڕهی دڕانی شهڵواره. درێژهكهیان پاڵێكی پێمهوهنا و دۆشهكهكهی له ژێرم دهركێشا و ئهوهی كهیشان وهك سههۆڵی ئاولێنیشتوو مهتقی له خۆی بڕیبوو سهیری دهكهردم. زۆر شت ههییه له ژیاندا پیاو ملی خۆی بۆ ورهد دهكات بهڵام دۆشهكێكی پتورخیاو ئهوهی ناهاورد له سهری ملتی بۆ ڕهپ بكهیت. ههریهكی لاێهك له دۆشهكهكهیان گرتبوو له بهر دهركهی بهندهكه ڕاوهستابوون. كورتهباڵلاكهیان پرسیاری كرد. تهشریف ناهێرن؟ وتم: بۆچی بێم؟
كوتی: ئهمه دۆشهكهی خۆته . ماڤی ئاگردانی بۆ خۆت باشه !
لهژێرلچۆ دیانهكیڕهێكم كرد. ئاخ له دهس مرۆڤ وئهدا وئهتواری! تهنانهت لهم بێ سروبهریه وبێ یاسهیهدا دهعیهی پۆز لێدان و خۆههڵكێشانی ههیه و به ههموو هێزیهوه گهرهكیه بیسهلمێنێ ئهو له ههموو بونهوهرهكان جیاوازتره!
وتم" نهمگهرهكه"
به لاخێسێكۆ كوتی:" كهیفی خۆته" به زمانێكی خارجی شتێكی چپانه گوێ هاواڵهكهیدا و به لهرقهێهك له بهندهكهم چوونه دهرهوه.
لێره دایمه شتێك بۆ ڕوودان ههیه ،بهوشهرتهی شۆڕش و تێكههڵپڕژان نهبێت، كهسێك دهسدهكهوێت كه له پهستا ههوڵی ههڵاتن دهدات،ئهم ههوڵه پووچهڵانه یارمهتیم دهدهن كهلێنه باشهكانی بهندی بوون ببینم. ڕاست پێچهوانهی ئهوانهی له كۆمهڵگای باشدا باوكی خۆیان له قهور دهردههێنن. لێره بۆ ئێمه پێویستی نهدهكرد بۆ ئهم ڕۆژه خهساوانهی له دوای یهكانهمان خهجاڵهتی بكێشین. ئێمه لێره كهسێك له بهرچاوماندا ههیه تاكو خهتاكان بخهینه ئهستۆی،كهسێ كه چهكمهی بریقهداری له پێداییه. له بهر ئهمه بیری دهربازبوون لێره گیانم دهخاته شپڵهوه. هۆكهیشی ئهوهیه له دونیایی ڕاستی دهره دهبێ ببیته نووسهر و له ئهنجامیشدا چیرۆكهكانیشت بنهتوهكهی خۆیان تێدانابێتهوه.
Where to begin my story? Negotiating with memories isn't easy: how to
choose between those panting to be told, those still ripening, those already
shriveling, and those destined to be mangled by language and come out
pulverized? One thing's for sure: not writing about my father would take a
mental effort that's beyond me. All my non-Dad thoughts feel like
transparent strategies to avoid thinking about him. And why should I avoid
it anyway? My father punished me for existing, and now it's my turn to
punish him for existing. It's only fair.
دهسپێكی چیرۆكهكهم له كوێوه بێ باشه؟ كارێكی سانا نییه لهگهڵ بیروهریهكانت یهك لابیتهوه. چلۆن له مابهین ئهوانهی ههڵهداوانیانه بۆ ئهوهی بوترێن،ئهوانهی تازه پێڕۆكه بوون،ئهوانهیش كه هێشتا ههر لهبهرهودان و بهڵام كهوتنهته گیانهڵا و ئهوانهی دیكهش كه وتن وردیانی كرده و جوان سویاگن كهویته ههڵبژاردن. بهڵام له شتێك تهواو ئهرخهیانم: نووسین له بارهی باوكمهوهیه،كه هێز و ههتوانی مێشكی دهوێت و ئهویش له قهوهی مندا نییه. ڕوون و بهرچاوه مێشكم گێچهڵم پێ دهگێڕێ بۆ ئهوهی بیر له باوكم نهكهمهوه، به ئهنقهست ههموو ئهو بیرهوهریانهی كه باوكمیانی تێدا نییه، دووریان دهخاتهوه.باشه بۆ دهبێ باوكم پشتگوێ بخهم؟ باوكم تهنیا بۆ بوونێك، منی تهمێ كرد.ئێسته نۆبهی منه قهرهبووی بكهمهوه. منیش به هۆیی بوونییهوه،ئهو تهمێ دهكهم. ئهم مامهڵهیهكی دادپهروهرانهیه.
But the real difficulty is, I feel dwarfed by our lives. They loom
disproportionately large. We painted on a broader canvas than we deserved,
across three continents, from obscurity to celebrity, from cities to jungles,
from rags to designer rags, betrayed by our lovers and our bodies, and
humiliated on a national then cosmic scale, with hardly a cuddle to keep us
going. We were lazy people on an adventure, flirting with life but too shy to
go all the way. So how to begin to recount our hideous odyssey? Keep it
simple, Jasper. Remember, people are satisfied--no, thrilled--by the
simplification of complex events. And besides, mine's a damn good story
and it's true. I don't know why, but that seems to be important to people.
Personally, if someone said to me, "I've got this great story to tell you, and
every word is an absolute lie!" I'd be on the edge of my seat.
بهڵام كێشهێهكی بهرچاو بوونی ههیه،ههست دهكهم له بهرانبهر ژیانماندا دهسكورتین. چونکوو زۆڕ قهبه و زهبهلاحانه خۆی پیشان دهدات. پێم وابێ له سهر تابلۆنگارهیهكی گهورهتر و شیاوتر له خۆمان كێشراوینهتهوه. له كهلێنی سێ قۆڕنهدا، له بێناونیشانیڕا تاكوو سهربهدهرهوهیی، له نێوشاراندا ههتاكوو لێرهوارهكان،له شڕ و شیتاڵ پۆشییهوه تا كاتی بۆشناخ بوون، له لایهن دۆست و نهیارهوه ناپاكیمان لێكراوه.به ترازوو و میزانێكی گهورهتر ههڵیانسهنگاندوین و به شێویهكی گاڵتهجاڕانه سووكایهتیمان پێ كراوه. تهنانهت باوشێكی گهرم ئێمهی بۆ درێژهدان هان نهداوه. ئێمه كهسانێكی تهوزهل بووین كه له گێرهی گونگهڵدا، گهمهمان به ژیان دهكرد.بهڵان كڵۆڵتر لهوه بووین كه بتوانین ههموو ئهو ڕێگایه بكوتین. جا ئێسته سهرهڕای ئهمانه چلۆن ئودیسهی دزێومان دهسپێبكهیین؟ زۆر بۆی دامهچۆ جاسپێر،له بیرت نهچێ و پێت وانهبێ خهڵك له ههمووشتێك دڵخۆشن،بهڵام له سانا كردنهوهی پێشهاته ئاڵكاویهكان كهیفخۆشن.جگه لهمانه چیرۆكی ژیانی من وهك نۆبهره واییه،ههڵقوڵاوی ههڵقوڵاوه. هۆكهی نازانم. پێموابێ خهڵك چیرۆكی ڕاستهقینهیان لا گرینگه. من بۆ خۆم هاتوو كهسێك بڵێ: " چیرۆكێكی سهرهنج ڕاكێشم ههیه كه بۆتی بگێڕمهوه بهڵام ههمووی درۆییه. وهك شیر ههڵدهچم.
I guess I should just admit it: this will be as much about my father as it
is about me. I hate how no one can tell the story of his life without making a
star of his enemy, but that's just the way it is. The fact is, the whole of
Australia despises my father perhaps more than any other man, just as they
adore his brother, my uncle, perhaps more than any other man. I might as
well set the story straight about both of them, though I don't intend to undermine your love for my uncle or reverse your hatred for my father,
especially if it's an expansive hatred. I don't want to spoil things if you use
your hate to quicken your awareness of who you love.
I should also say this just to get it out of the way:
My father's body will never be found.
واباشتره ئهم ڕاستیه بدركێنم ئهم چیرۆكه چهنێك باسی من دهكات ئهوهندهش پێوهندی به باوكمهوه ههیه.بێزارم لهوكهسهی وا چیرۆكی خۆی دهگێڕێتهوه و دژبهرهكهی خۆی وهك قارهمانی چیرۆكهكهی ناناسێنێت. بۆ منیش بێجگه لهم شێوازه ڕیگهیهكی دیكه نییه. ڕاستان دهوێ تهواوی خهڵكی ئوسترۆڵیا پتر له ههموو كهسێك ڕقیان له باوكمه،پێچهوانهی ئهمهش مامهمیان له ههمووكهس زیاتر خۆشدهوێت. من ڕاستی ههر دووكیانتان بۆ دهڵێم.نایشم ههوێ ئهو خۆشهویستیی كه بۆ مامم ههتانه كاڵی بكهمهوه یا ئهو بێزارییهی كه له باوكم ههتانه زیاتری بكهم.ئهگهرچی ئهم بێزارییه ڕهوا و درووستیش بێت.به پێویستی نازانم به گێڕانهوهی ئهم بهسهرهاته ههمووشتێك ههڵشێوێنم و ئهو بێزاریهتان بهكهم به دهستهچیلهی گڕی خۆشهویستیتان بۆ كهسێكی دیكه. بۆ ڕوون بوونهوه واباشتره ههر له دهسپێكهوه بڵێم: تهرمی باوكم قهت نادۆزرێتهوه.
Most of my life I never worked out whether to pity, ignore, adore,
judge, or murder my father. His mystifying behavior left me wavering right
up until the end. He had conflicting ideas about anything and everything,
especially my schooling: eight months into kindergarten he decided he
didn't want me there anymore because the education system was
"stultifying, soul-destroying, archaic, and mundane." I don't know how
anyone could call finger painting archaic and mundane. Messy, yes. Soul-
destroying, no. He took me out of school with the intention of educating me
himself, and instead of letting me finger-paint he read me the letters Vincent
van Gogh wrote to his brother Theo right before he cut off his ear, and also
passages from the book Human, All Too Human so that together we could
"rescue Nietzsche from the Nazis." Then Dad got distracted with the time-
chewing business of staring into space, and I sat around the house twiddling
my thumbs, wishing there was paint on them. After six weeks he plopped
me back in kindergarten, and just as it started looking like I might have a
normal life after all, suddenly, in the second week of first grade, he walked
right into the classroom and yanked me out once again, because he'd been
overcome with the fear that he was leaving my impressionable brain "in the
folds of Satan's underpants."
تا كۆتایی ژیانم نهمتوانی كاری خۆم له گهڵ باوكمدا یهكلابكهموه،ئهرێ بهزهییم پێیدا بێت،له بیر خۆمی بهرمهوه،خۆشم بوێت،دادگایی بكهم یان نهخیر بیكوژم. ههڵس وكهوتی پێچهڵچێچ و گونگڵئاسای تا كۆتایی ژیان منی خسته نێو دووڕیانێكهوه. بۆ ههموو شتێك و هیشتێك سهری سازگاری نهبوو به تایبهت بۆ فێرگه چوونم.دوایی ههشت مانگ چوونم بۆ باخچهی ساوایان،بڕیاری دا نهمنێرێتهوه، لای وابوو ئهو شێوه پهروهردیه سهقهته، پووچهڵه، بێ بنمایه و دواكهتوه و سهر بهدهورانی كۆنی دهقیانووسه.بهلامهوه سهیره نازانم بۆ ئهبێ شێوهكاری به قامكه وهك كارێكی دواكهوتوانه چاو لێبكات. بهڵێ شتێكی چهپهڵ و ناخ ڕووخێن. نهخهیر. لهبهر ئهوهی پێم له قوتابخانه ببڕێت و پێیخۆش بوو خۆی وانهم پێ بڵێتهوه. به جێی ئهوهی بیڵێت خهریك شێوهكارهیكهم بم .نامه نووسراوهكانی ونسان وانگۆك كه بۆ براكهی تئۆ نووسرابوو، بهرلهوهی گوێكانی ببڕێت، بۆمی دهخوێندهوه.جگه لهمه چهندپاژێك له كتێبی" مرۆڤانه و له ڕادهبهدهر مرۆڤانه"ی نیچهی بۆم دهخوێندهوه تا بتوانین نیچه له ژێر چنگی نازیهكان دهربكێشین.ڕاست لهم كاتهدا باوكم دهبوه دارمهیتی واقبڕیاو و هۆشی لای من نهدهما. منیش دادهنیشتم وبه دهورخۆمدا خولم دهخوارد و قامكهكانم خول دهداو و هیوام دهخواست ههموویان ڕهنگاوی بوایهن.دوایی شهش حهفته دیسان شڵپ تهپاندمیهوه نێو باخچهی ساوایان، لام وادهركهوت ئیتر دوای ئهمه كهوتمهتهوه سهر ژیانێكی ئاسایی و ڕهوتی خۆم.زۆری پێنهچوو دوو حهفته له پۆلی یهكهم تێنهپهڕاندبوو كوتووپهڕ وهك مۆتهكه خۆی كرده نێو پۆلدا و دیسان لهو گشته خۆشیه دهری كێشامه دهرهوه.لهوه ترسابوو مێشكه خواگرتوهكهی من له ژێر ڕكێفی چڵكی دهرپێ لۆچكهی شهیتان بشهڵهقێت.
This time he meant it, and from our wobbly kitchen table, while flicking
cigarette ash into a pile of unwashed dishes, he taught me literature,
philosophy, geography, history, and some nameless subject that involved
going through the daily newspapers, barking at me about how the media do
something he called "whipping up moral panics" and demanding that I tell
him why people allowed themselves to be whipped into panicking, morally.
Other times he gave classes from his bedroom, among hundreds of
secondhand books, pictures of grave-looking dead poets, empty long necks
of beer, newspaper clippings, old maps, black stiff banana peels, boxes of
unsmoked cigars, and ashtrays full of smoked ones.
ئهمجاره قولی لێ ههڵكردبوو، ههر له سهر مێزه شهق و شڕه جیكنهكهی چێشتخانه و ههر لهو كاتهدا كه به پهلهپیتكهێهك سووتكی جگهرهكهی له سهر كاسه وكوچكه ههڵدراوه نهشۆریاوهكه داتهكاند، وانهی وێژه ،فهلسهفه ، جوغڕافیا و مێژووی پێ وتم.بێجگه لهمانه بڕی وانهی بێ سهر و قنگی دیكهی له نێو ئهو ڕۆژنامانهدا كه دهی خوێندهوه ههڵی دهبژارد و به قرمه دهیباراند به سهرمدا كه چڵۆن ڕاگهیندهرهكان به وتهی خۆی دهبنه هۆی دڵهڕاوكی ئهخلاقی بۆ كۆمهڵگا.له منیشی دهویست ههر له دهلاقهی ئهخلاقییهوه پێی بێژم بۆچی خهڵك به پانهوه ڕێگه ئهدهن بكهوهنه ناو ئهم گونگڵه ئهخلاقییه.جارجاریش له هۆڵی خهوهكهیدا وانگهی دادهنا، له مابیهن سهدان كتێبهكۆن،وێنهی ڕهنگ مردووی شاعێران،شیشهی بهتاڵی ملدرێژی ئابجۆ،بڕدراوی ڕۆژنامهكان،خهریته رزاوهكان،پێستی وشكهوهبووی رهشداگهڕاوی مۆزهكان، پاكهتی ههڵنچهڕاوی جگهره و ژێر سیگاری تهپهڵهكهراو له قونچكه سیگار.
This was a typical lesson:
"OK, Jasper. Here it is: The world's not falling apart imperceptibly
anymore, these days it makes a loud shredding noise! In every city of the
world, the smell of hamburgers marches brazenly down the street looking
for old friends! In traditional fairy tales, the wicked witch was ugly; in
modern ones, she has high cheekbones and silicone implants! People are
not mysterious because they never shut up! Belief illuminates the way a
blindfold does! Are you listening, Jasper? Sometimes you'll be walking in
the city late at night, and a woman walking in front of you will spin her
head around and then cross the street simply because some members of
your gender rape women and molest children!"
ئهمه یهكێ له وانه ئاسایهكانی بوو:
جاسپێر بزانه ! باسهكه ئهمهیه: ئهم ڕۆژانه دونیا لهمهزیاتر بهكاوهخۆ بهرهو لهوناچوون ناڕوات. ئهم ڕۆژانه دهنگی شێڕهی بهردهوامی بهرزه.له نێو ههموو شارهكانی ئهم دونیایهدا بۆنی ههمبهرگر وهك سهگهخوێڕی له كۆڵانان سووڕكهی دێ و له دووی كۆنه دۆستان وێڵه.له چیرۆكی دێو و درنجان جادووگهره ناحهزهكان ناشیرینن بهڵام لهم چیرۆكه نوێیانه گووپیان خڕۆكهیهو ددانیان تهلبریسكه.خهڵك شتێكی شاراوهیان لانهماوه، چونكه ئاشی دهمیان دایمه له گهڕدایه بۆ فرهوێژی.چاوپێچ چهنێك ڕێگه ڕووناك دهكاتهوه بڕوایش ههر ئهونده. جاسپێر،گوێت لێمه؟ زۆرجار پێشدێت كه درهنگانی شهو خهریكی له نێو شاردا پیاسه دهكهیت له پڕ ژنێك به گورگه ئاوڕێك له بهردهمتهوه تیژ تێدهپهڕێت و ڕێگهی لارهوهدهكات لهبهر ئهوهی یهكێك له تۆرمهی تۆ دهسدرێژی دهكاته سهر ژنان و منداڵهكان ئازار دهدات.
Each class was equally bewildering, covering a diverse range of topics.
He tried to encourage me to engage him in Socratic dialogues, but he
wound up doing both parts himself. When there was a blackout during an
electrical storm, Dad would light a candle and hold it under his chin to
show me how the human face becomes a mask of evil with the right kind of
lighting. He taught me that if I had to meet someone for an appointment, I
must refuse to follow the "stupid human habit" of arbitrarily choosing a
time based on fifteen-minute intervals. "Never meet people at 7:45 or 6:30,
Jasper, but pick times like 7:12 and 8:03!" If the phone rang, he'd pick it up
and not say anything--then, when the other person said hello, he would put
on a wobbly, high-pitched voice and say, "Dad not home." Even as a child I
knew that a grown man impersonating his six-year-old son to hide from the
world was grotesque, but many years later I found myself doing the same
thing, only I'd pretend to be him. "My son isn't home. What is this
regarding?" I'd boom. Dad would nod in approval. More than anything, he
approved of hiding.
ههموو دانیشتنهكان وهك و یهك ئاڵۆز بوون،ههموو بابهتێك دههرۆژێنران زۆر تێكۆشا بمخاته نێو بابهتێكهوه سهبارت به سوقرات بهڵام ههرچی هاوردی وبردی شتكی لێم ههڵنهكڕاند ناچاربوو گشتی خۆی بیڵێت. كاتێ با و بۆران دهبوونه هۆی رۆیشتنی برق و نووتهك دهبوو، مۆمێكی ههڵدهكرد و دیبرده ژێرچناكهی ، گهرهكی بوو پیشانم بدات ئهگهر ڕووناكی ڕاستقینه ههبێت، دهمووچاویی مرۆڤ دهبێته رووكهشێكی شهیتانی. فێرمهی دهكرد هاتوو لهگهڵگ كهسێك قهرارم دانا له شێوازی قۆڕی بنیامهكان كه ههر كاتژمێرك دهكهنه چوارپاژ كهڵك وهرنهگرم.دهیكوت: جاسپێر لهكاتژمێری ٧:٤٥ و ٦:٣٠ قهرار دامهنێ. قهرارهكانت بخهره كاتژمێر ٧:١٢ یان ٨:٠٣. كاتێ تهلهفوونهكه زهنگی دهخوارد بهرزی دهكردهوه بهڵام قسهی نهدهكرد.ههركه ئهلۆی ئهولای دهبیست. دهنگی ناسك دهكردهوه و به جیقاندنێكهوه دهی كوت: باوكم لهماڵهوه نییه".تهنانهت منیش وهك منداڵێكی شهش ساڵان بهلامهوه شتێكی گهوجانهبوو پیاوێكی زله لاسایی منداڵێكی شهش ساڵان بكاتهوه بۆ ئهوهی خۆی له دونیا دابشارێت. دوای چهند ساڵ دواتر منیش تێگهیشتم ههمان پیشهی باوكمم گرهتهته بهر بهڵام ئهمجاره من خۆم دهكرده باوكم و به دهنگێكی گڕ دهمكوت: كوڕهكهم لهماڵهوه نییه . چ كارێكتان پێهتی؟" باوكم به سهرلهقاندنێك كارهكهمی پهسند دهكرد. له بهر ئهوهی پتر له ههموو شتێك دایم و درههم دڵی به خۆشاردهنهوه بوو.
These lessons continued into the outside world too, where Dad tried to
teach me the art of bartering, even though we weren't living in that type of
society. I remember him taking me by the hand to buy the newspaper,
screaming at the baffled vendor, "No wars! No market crashes! No killers
on the loose! What are you charging so much for? Nothing's happened!"
وانهگوتنهوهی چوه قۆناخی دهرهوهی ماڵ،كاتێ دهیویست هونهری چهقه وچهنه لێدان له سهر مامهڵهی شت گۆڕینهوهم فێر بكات.ههرچهند ئێمه له وهها كۆمهڵگایهكدا نهدهژیان و پێویستی بهم كاره نهدهكرد. لهبیرمه دهستی دهگرتم بۆ ڕۆژنامه كڕین دهیبردمه لای ڕۆژنامه فرۆشێك لهپڕ دهستی كرده قیڕاندن و گرمهگرم لهگاڵ كاورای داماودا: كه نهخهیر كاكه! نه شهڕێك رووی داوه،نه بازارێك داشكاوه،نه بكوژێك ڕایكردوه. بۆ ئهوهنده پاره وهردهگری؟ خۆ هیچ كارهساتێك نهقهوماوه.
I also remember him sitting me on a plastic yellow chair and cutting my
hair; to him, it was one of those things in life that was so unlike brain
surgery he refused to believe that if a man had a pair of hands and a pair of
scissors he couldn't cut hair. "I'm not wasting money on a barber, Jasper. What's to know? Obviously, you stop at the scalp." My father the philosopher--he couldn't even give a simple haircut without reflecting on the meaning of it. "Hair, the symbol of virility and vitality, although some very flaccid people have long hair and many vibrant baldies walk the earth. Why do we cut it anyway? What have we got against it?" he'd say, and let fly at the hair with wild, spontaneous swipes. Dad cut his own hair too, often without use of a mirror. "It doesn't have to win any prizes," he'd say, "it just has to be shorter." We were father and son with such demented, uneven hair--embodiments of one of Dad's favorite ideas that I only truly understood much later: there's freedom in looking crazy.
ههر وا له بیرمه له سهر ئهسكهملێكی زهرد دامی دانا و یاڵڵا دهستی دهكرده كورتكردنهوهی قژه سهرم. ئهمه یهكێك لهو ههمووه شتانهبوو له ژیانیدا كه لای ئهو وابوو خۆ كاردۆژهی میشك نییه سهخت بێت.گهرهكهی نهبوو تێبگات ههركهسێك دوو دهست و جووتێك دوێردی ههبێ ئیتر خۆ قهرار نییه قژ كوڵبكاتهوه. دهیكوت: جاسپێر من قورووشی خۆم له گیرفانی تاقمی سهرتاشخانه ناخزێنم.جا سهرتاشین چییه؟ ههركات چهرمه سپیهكه دهركهوت دهستت ڕابگره.باوكه فیلسووفهكهم تهنانهت نهیدهتوانی ساناترین كار وهك سهرتاشین به مانای قوڵ لێكنهداتهوه. موو هێمای پیاوهتی و چالاكییه. چما تاقمێكی دهس و پا سپی قژیان درێژه و بڕێ پیاوی بهوهجیش كهچهڵن. بهڵام بۆ دهبێ كوڵی بكهینهوه؟ چ گێچهڵێكی پێمان فرۆشتوه؟ بێ سی و دووكردن دوێرده بۆری وهگهڕ دهخست و ههر وا لهخۆیهوه مووی داماوهی دهخسته تهق و ڕهو. باوكم بێ ئهوهی بچێته بهر ئاوێنه قژی خۆیشی كورت دهكردهوه. دهی كوت: "حای برا خۆ خهڵاتم ناكهن ! كهمێك ههڵی دهپاچم."ئێمه باوك و كوڕێكی شێتۆكه بووین به قژی ههڵپاچ داپاچیاوهوه. وا به میشكمدا هات ئهمه یهكێك له باوهڕهكانی باوكم بوو كه دواتر بۆم دهركهوت:سهربهست بوون له شێتیدایه.
At nightfall, the day's lessons were capped with a bedtime story of his
own invention. Yuck! They were always dark and creepy tales, and each
had a protagonist that was clearly a surrogate me. Here's a typical one:
Once upon a time there was a little boy named Kasper . Kasper's friends all
had the same ideas about a fat kid who lived down the street. They hated
him. Kasper wanted to remain friends with the group, so he started hating
the fat kid too. Then one morning Kasper woke up to find his brain had
begun to putrefy until eventually it ran out his bottom in painful anal
secretions. Poor Kasper! He really had a tough time of it. In that series of
bedtime stories, he was shot, stabbed, bludgeoned, dipped in boiling seas,
dragged over fields of shattered glass, had his fingernails ripped out, his
organs devoured by cannibals; he vanished, exploded, imploded, and often
succumbed to violent spasms and hearing loss. The moral was always the
same: if you follow public opinion without thinking for yourself, you will
die a sudden and horrific death. For ages I was terrified of agreeing with
anyone about anything, even the time.
شهوانهش وانهكانی رۆژی دهئاڵانه نێو چیرۆكهخهوێكی ساختهی خۆیهوه،ئاخ ! جا چیرۆكی بێ سهروبهره، ناڕوون پیاو دڵی دههات بهیهكدا و قارهمانی چیرۆكهكانش كوت ومت خۆم بووم. ئهمهش یهكێكه له چیرۆكهكانی:
رۆژی له رۆژان كوڕێك بوو ناوی كهسپێر بوو.كهسپێر و ڕهفێقهكانی له مهڕ كوڕێكی گچكهی قهڵهوه كه له شهقامی خوار ئهمانهوه دهژیا یهك بۆچوونیان ههبوو.ههموویان لێی بێزاربوون. كاسپێریش ههر بهر ئهوهی دڵی رفێقهكانی به جێ بهێنی لهخۆیهوه لهو كوڕه قهڵهوه بیزار بوو.بهڵام شهوهكیهك كهسپێر له خهو ههستا دی مێشكی داڕزاوه.دوای ئهوه دیتی مێشكی سهبر سهبر داچۆڕایه خوارهوه و له كۆمیهوه به ئازار داخزا خوارهوه. ئای كهسپێری بێچاره. چهنێ ئازاری كێشا! كهسپێری داماو لهم چیرۆكهخهوانهدا زۆری ویكهوت. بهر گولله دهكهوت، چهقۆی دهخوارد.به قهمچی شپڕیو دهبوو.له زهلكاوی گهرمی دهریا ڕۆدهچوو،دهكهوته نێو زهوی و زاری پڕ له ورده شیشه و لهشی ههلاههلا دهبوو،نێنووكهكانی لهبنڕا ههڵدهكهندرا،مرۆڤخۆرهكان لهشیان ههڵدهلووشی،ون دهبوو، له دهرهوه و ناوههی جهستهی دهتهقیهوه.جارجار دهس ولاقی سڕدهبوو و ڕاێكیش گوێ كڕبوو. ئاكامی چیرۆكهكانیش ئهوه بوو ئهگهر بێ بیركردهنهوه كهویته دوای خوو وخدهی خهڵكی ڕهشۆكی ئهم حهمكه بهڵا و چهرمهسهریانه رۆووت تێ دهكات. له بهر ههموو ئهمانه ساڵانێك نهموێرا هاوڕایی كهسێك بم له سهر شتێك تهنانت له سهر كات و وهختیش.
Kasper never triumphed in any significant way. Sure, he won little
battles now and then and was rewarded (two gold coins, a kiss, the approval
of his father), but never, not once, did he win the war. Now I realize it was
because Dad's philosophy had won him few personal victories in life: not
love, not peace, not success, not happiness. Dad's mind couldn't imagine a
lasting peace or a meaningful victory; it wasn't in his experience. That's
why Kasper was doomed from the outset. He didn't stand a chance, poor bastard.
كاسپێر له هیچ قۆناخێكدا سهر نهدهكهوت. ڕاستت دهوێ لهبڕی وردهشهڕدا سهردهكهوت و خهڵاتی وهردهگرت وهك دوو دانه سككهی زێڕ،ماچێك و لێ ڕازیبوونی باوكی. بهڵام قهت نهیتوانی ببێته براوهی شهڕێك. ئێسته راستیهكهیهم بۆ دهركهوته بههۆی روانگهی فهلسفهیانی باوكم خۆی بوو كه بڕێك كورته سهركهوتنی لا مسۆگر كردبوو. نه ئهوینێك، نه ئاسایشێك، نهسهركهوتن و نه شادومانیهك. مێشكی باوكم ئاسایشێكی سهقامگیر و سهركهوتنێكی پڕبایهخی لێ نهدهوهشاوه. ئهمانهی له ڕێڕهوهكانی ژیانیدا نهدهیتبوو. لهبهر ئهوهی كاسپێر ههر له سهرهتاوه دهست له پا درێژتر دهردهكهوت.ئهو خواگرتوه ههر له بنڕا ناوچاوهكهی نهی هاوردبوو.
One of the most memorable classes began when Dad entered my
bedroom with an olive-green shoebox under his arm, and said "Today's
lesson is about you."
He took me to the park opposite our apartment building, one of those
sad, neglected city parks that looked as if it had been the location of a war
between children and junkies and the children got their arses kicked. Dead
grass, broken slides, a couple of rubber swings drifting in the wind on
tangled, rusty chains.
یهكێكی دیكه له وانه له بیر نهكراوانه كاتێ دهستی پێكرد كه باوكم كارتۆنی كهوشی ڕهنگ زهیتوونی دابوه بن ههنگڵی و خۆی كرده هۆدهی خهوهكهمهدا و كوتی:" وانهی ئهمڕۆ پهیوهنهی به خۆتهوه ههیه". رۆژێك ههڵمی گرت و بردمی بۆ سهیرانگای رووبهڕووی ماڵ خۆمان. سهیرانگای بێ تووك و داڕمیاو ببوه گۆڕهپانی شهڕهشهق و بگره وبهرده له مابهین منداڵه ورتكه ودهبهنگه هۆش بڕیاوهكان. سهیرانگاكه وادیار بوو منداڵهكان لهخێر وبێری گوزهرا بوون. سهوزهڵانی دامرۆكیاو، خلیسكێنی لاچڕیاو و بڕێك جولانهی لاشیكاو و زهنجیر پوترخیاو بهدهم باوه شهكه و جیڕهیان دههات.
"Look, Jasper," Dad said as we settled on a bench. "It's about time you
found out how your grandparents fucked up, so you can work out what you
did with the failures of your antecedents: did you run with them or ricochet
against their errors, instead making your own huge gaffes in an opposing
orbit? We all crawl feebly away from our grandparents' graves with their
sad act of dying ringing in our ears, and in our mouths we have the
aftertaste of their grossest violation against themselves: the shame of their
unlived lives. It's only the steady accumulation of regrets and failures and
our shame or our unlived lives that opens the door to understanding them.
If by some quirk of fate we led charmed lives, bounding energetically from
one masterful success to another, we'd never understand them! Never!"
كاتێ له سهر مێزێك دانیشتین باوكم وتی:" جهسپێر تماشاكه. ئێسته كاتی ئهوه هاتوه بزانی چلۆن باو و باپیرانت به مل یهكدا تێك و زهبهن دریاون. بهم شێوهیه دهتوانی تێبگهی له گهڵ تێكشكانی رچهڵهكت چیت كردوه." لهگهڵیان ڕاهاتوی و خوت پێگرتون یاكوو لهجیاتی ههڵه زهقهكانی خۆت، له جهغزێكی دیكهدا دژ به ههڵهكانی ئهوان خۆت گرمۆڵه داوه. ههموومان رهزیلانه و شهقاوكوت له گۆڕی باو و باپیرانمان دوور دهكهوینهوه بهڵام دهنگی دڵههژێنی مهرگیان له ناو گوێچكهماندا دهزرینگێتهوه. ههست به ناخۆشترین تامی ستهم دژ بهخۆیان له دهماندا دهكهین. شهرم لهو لهو ژیانهی دهكهن كه تێیدا نهژیاون،تهنیا لهسهریهك نانی ئاخ بۆ نهبوونیهكان، داڕمیانهكان و شهرم و شكۆكان یاكوو ژیانه نهكردووانهی خۆمانه درگای زانینی بهرهو ڕووی ڕابوردوانمان بۆ ئاوهڵا دهكهن. هانوو له گێژنهی چارهنووسهوه ژیانێكی تهسلمان بهركهوت و لهم ههڵكهوته خۆشه ههڵێین بۆ ههڵكهوت و سهرمهستیهكی دیكه، ئهوه ئیتر ههرگیزای ههرگیز ناتوانین لێیان تێبگهین.
He opened the shoebox. "I want you to look at something," Dad said,
scooping out a pile of loose photographs. "This is your grandfather," he
continued, holding up a black-and-white picture of a young man with a
beard leaning against a streetlamp. The man wasn't smiling; it looked like
he was leaning on that streetlamp for fear of falling.
كارتۆنی كهوشهكانی ههڵچڕی و وتی:" دهمهوێ تماشایهكی ئهم شته بكهیت" باوشێ وێنهی ههڵخووشیاوی هاورده دهرهوه. كوتی:" ئهم وێنه باوهگهورهته" . وێنهی پیاوێكی گهنج و ریشنی پێم نیشان دا كه پاڵی دابوو به دارتێلی كارهباوه، پیاوهكه بزهی له سهر لێو نهبوو. وا دیار دهكهوت له ترسان پاڵی به دارتیلهكهوه دابوو.
Dad switched to a photograph of a young woman with a plain, oval face
and a weak smile. "This is your grandmother," he said before he flipped
through the photographs as if he were being timed. What glimpses of the
monochromatic past I caught were puzzling. Their expressions were
unchanging; my grandfather wore a permanently angst-ridden grimace,
while my grandmother's smile looked more depressing than the saddest
frown.
باوكم دهستی برد وێنهی ژنێكی گهنجی ڕهنگ ههڵپڕووكیاو و دهم و چاو گرد وپانی كوندهبهبووی پێ نیشان دام و بزهیهكی سڕی به سهر لێوهكانییهوه بوو و بهر لهوهی بچێته سهر وێنهكانی دیكه كه ههر وهك ئهوه دهچوو به پێیی كات دانرابوون كوتی:" ئهمهیش دایهگهورهته.بهم چاوخشاندنه لهم ڕابردوه ڕهشه تێگهیشتم پڕه له گرێ كوێره.باوهگهورم تووڕه و دایمه گوو له ناوچاوی دهباری و دایهگهورشم ههڵپڕووكاوێك و دایكی ههموو ئازارهكان.
Dad pulled out another photograph. "This is father number two. My real
father. People always think biological is more 'real' than a man who actually
raised you, but you're not raised by a potent drop of semen, are you?"
He held the photograph under my eyes. I don't know if faces can be the
polar opposite of each other, but in contrast to the solemn face of the first
grandfather, this one grinned as if he'd been photographed on the happiest day of not just his life but all life everywhere. He wore overalls splattered
with white paint, had wild blond hair, and was streaming sweat.
باوكم وێنهیهكی دیكهی ڕاكێشا و كوتی:" ئهمه باوكی شوماره دووته" باوكی ڕاستهقینهم.خهڵك وا بیر دهكهنهوه باوكێك تۆی بهدونیا هێنابێ ڕاسهقانی تره لهو باوكهی تۆیی بهخێو كردبێ. بهڵام خۆ نابێ ههر به دڵۆپه فڵقنێك ڕاژابێتیت .وا نییه؟ وێنهیهكی دیكهی له بهر چاوم ڕاداشت. تێنهدهگهییم دهكرێا ئهم ههموه دهم وچاوه جیاوازی بنهڕهتیان پێكهوه ههبێت. ئهم وێنه له بهرانبهر وێنهی بهههیبهتی باوهگهورهی یهكهمم.بزیهكی كراوهتری له سهر لێو بوو.لهوه دهچیێت له خۆشترین ڕۆژهكانی ژیانی ههڵی گرتبێت یان نهخهیر له ههموو ژیانیدا له ههموو شوێنێك ههر وا دهركهوتبێت. جلێكی سهرتاپا و پڕ له پهڵهی چهرموو له بهردا بوو، قژهسهرێكی بۆز و ههڵخووشاو و شهڵاڵی عارهق دیاربوو.
"Actually, the truth is I don't look at these photos much, because all I
see when I look at photographs of dead people is that they're dead," Dad
said. "Doesn't matter if it's Napoleon or my own mother, they are simply the
Dead."
خوا و ڕاست بدهم له بنی كوولهكه ،ئهونه تماشای ئهم وێنانه ناكهم.له بهر ئهوهی تهنیا شتێك لهم وێنانه دهر دهكهوێت ئهوهیه كه ههموویان مردون. باوكم دهڵێ:" ئهم وێنانه جیاوازێكی ئهوتۆیان نییه جا چه ناپلئۆن بن یان دایكمان ، دوایه ههموویان سووك و ئاسان مردگن.
That day I learned that my grandmother had been born in Poland right at
the unlucky time Hitler annihilated his delusions of grandeur by making
them come true--he emerged as a powerful leader with a knack for
marketing. As the Germans advanced, my grandmother's parents fled
Warsaw, dragged her across Eastern Europe, and, after a few harrowing
months, arrived in China. That's where my grandmother grew up--in the
Shanghai Ghetto during the war. She was raised speaking Polish, Yiddish,
and Mandarin, suffering the soggy diseases of monsoon seasons, severe
rationing, and American air raids, but surviving.
ئهو رۆژه زانیم دایهگهورهم له لههستان له دایك بوه ئهویش له ناخۆشترین دهورانێك كه هیلتێر دهیویست ماخولیاكانی ناو مێشكی به ڕاست بگهڕێنی، بهڵام ههموو شتێكی له چوارچێوه خست. باوكم وتی:" ئهو وهك ڕێبهرێكی بههێز به بڕشتی مامهڵهكارێكهوه خۆی دهرخست.
كاتێ زهبری ئاڵمان دهركهوت. بنهماڵهی داییكیم پهریوهی وهرشۆ بوون و دوای بڕێك سهر لێشێواوی له رۆژههڵاتی ئوروپا و چهند مانگێك سهرگهردانی له وڵاتی چین گرسانهوه. دایگهورهم له گوتوێ شانگهای له جهنگهی شهڕدا گهوهرهبوو. ههر له ههڕهتی گهورهبووندا فێری زمانهكانی لههێستانی ،یهیدیش و مانداریانی بوو.ئاوقهی لهرز و یاوی نهخۆشینه وهرزیهكان بوو ، تووشی خۆراك بهشی سهخت هات و بهر بۆمبی ئامریكایش كهوت. بهڵام هێشتا ههر نهمرد و ژیا.
After the U.S. troops entered Shanghai with the bad news of the
Holocaust, many in the Jewish community left China for all corners of the
globe, but my great-grandparents decided to stay, having established
themselves as owners of a successful multilingual cabaret and kosher
butcher shop. This perfectly suited my young grandmother, who was
already in love with my grandfather, an actor in their theater. Then, in 1956,
when she was just seventeen, my grandmother got pregnant, forcing her and
my grandfather's families to rush through the wedding preparations as you
had to do in the Old World when you didn't want people to do the math. The
week following her wedding, the family decided to return to Poland, to
raise the coming child, the cluster of cells that would become my father, in
their homeland.
دوای ئهوهی ئهمریكیهكان چوونه نێو شانگهای و ههواڵی قڕكردنی جوولهكهكانیان بڵاو كردهوه.زۆربهی جوولهكهكان ڕوو له قهبرغه و لاپاڵهكانی چوار قوڕنه ههڵاتن.بهڵام باپیرانی من له بهر تماشاخانه چهند زمانیهكهیان و دووكانی قهسابی كوشێرهكهیانهوه، بڕیاریاندا نهڕۆن.ئهم بڕیاره به دڵی دایگهوره گهنجهكهم بوو لهبهر ئهوهی ههم دڵی به باوگهورمهو بوو و ههمیش ببووه شانۆكار له شانۆگهریهكانی.
له ساڵی ١٩٥٦ دا كاتێ دایهگهورهم حهڤده ساڵان بوو زگی پڕ بوو. بنهماڵهی خۆیی و باوهگهورهمی ههڵپێچا دهبێ پێكهوه زهماوهند بكهن. لهو سهردهمانهدا كهس دڵی پێوه نهبوو كهسانێكی دیكه بێن و خۆیان له وهها كاروبارێكدا تێ ههڵقورتێنن. حهفتهیهك دوای زهماوهند، بنهماڵه بڕیاریاندا بچنهوه لههیستان تا مناڵه ناو باریهكهیان لهوێ گهوره بكهن. تۆپهڵه چڵمۆكهیهك كه قهراربوو لا وڵاتهكهی خۆی ببێته باوكم.
They weren't welcomed back with open arms, to say the least. Who
knows whether it was guilt or fear of retribution or simply the unwelcome
surprise of a family ringing the doorbell and saying, "You're in my house,"
but they had been home less than ten minutes when, in front of my
grandmother, her parents were beaten to death with an iron pipe. My
grandmother ran but her husband remained, and he was shot for praying in Hebrew over their bodies, though he had yet to say "Amen," so the message
wasn't transmitted. ("Amen" is like the Send button on an e-mail.)
كاتێ گهڕانهوه بۆ وڵاتهكهی خۆیان كهس گووی به ڕبهیان نهپێوا و بهخێرهاتنهوهی لێیان نهكرد. كهس تێنهگهیی ئهمه به هۆی گوناحباریهوه بوو یان نهخیر ترس له تۆڵه سهندنهوه یان نهخیر ههر وا سووك و ئاسان بهخێرهاتنهویهكی نابهجێ بوو بۆ بنهماڵهیهك كه دهست بنن به زهنگی دریاكهدا و بڵێن: " ئێوه له نێو خانوهكهی ئێمهدان". هێشتا ده خولهكه له گهڕانهوهیان بۆ ماڵهوه تێپهڕ نهببوو. له بهر لووتی دایهگهورهمدا به قوڵه لوولهیهكی ئاسنین ئهوهندهیان كوتابوه سهرو گوێلاكی باوك و دایكیدا تا گركیان لێ بڕابوو و مردبوون. دایهگهورم ههڵاتبوو بهڵام مێردهكهی ڕاوهستابوو تاكوو له سهر جهندكی مردوهكان به زمانی عیبری دۆعایان بۆ بخوێنێ بهڵام هێشا قوڵف و بهسی له ئامین گوتنهكهی نهدابوو، نهیتوانی دهس بنێ به دوگمهی ههناردهكردنیدا ئهویشان بهر گولله دا و خاشهیان كێشا.
Suddenly a widow and an orphan, she fled Poland for the second time in
her young life, this time on a boat bound for Australia, and after two
months of staring at the daunting circumference of the horizon, she went
into labor just as someone shouted, "There it is!" Everyone ran to the side
of the boat and leaned over the rail. Steep cliffs crowned with clusters of
green trees lined the coast. Australia! The younger passengers let out cries
of joy. The older passengers knew that the key to happiness lay in keeping
your expectations low. They booed.
دایهگهورهم بهجارێ ههم بێوهژن كهوت ههم ههتیو.ئهمه دووههمین جار له ژیانی گهنجیهتیدا بوو دهبێ لههێستان جێ بێهێڵێت. ئهم جاره سواری پاپۆڕێك بوو بهره وڵاتی ئوستۆرالیا دوای دوومانگ چاومۆلهقی له ئاسۆی ڕهبهق، دوایی ئهوهی كهسێك قیڕاندی ئهوه گهیشتین، منداڵێكی لێ دهرپۆقی.ههموویان بهرهو لێواری پاپۆڕهكه ڕیانكرد و خۆیان كوتا به سهر مهنجهرهكهیدا.زاخۆر و زناری لێژی داپۆشراو داچنراو به دار قهراخهیان داگرتبوو.سواربوه گهنجهكان به شادومانیهوه دهیانقێڕاند ئوستروالیا. بهساڵاچوانیش خۆڕاگرانهتر سهرچاوهی بهختهوریان لهوهدا دهزانی جارێك دونیا بهری دووره بۆ پێكهنین. ههمووان دهیاننڕاند.
"Are you with me so far?" Dad asked, interrupting himself. "These are
the building blocks of your identity. Polish. Jewish. Persecuted. Refugee.
These are just some of the vegetables with which we make a Jasper broth.
You got it?"
I nodded. I got it. Dad continued.
باوكم وتهكانی خۆی بڕی و گوتی: ئهڕی گوێت لێمه؟ ئهمانه خشتهی بوونتن: لههیستانی، جوولهكه،ڕاوهدوونان و ئاوارهیی.ئهمه ئهو دۆخهوا بروسقیاوهیه كه پێدهڵێن جاسپێر. تێگهیشتی؟ سهرێكم بۆ لهقاند و كوتم باوكه دی دواتر.
Though she could still hardly speak a word of English, my grandmother
hooked up with my grandfather number two after only six months. It's
debatable whether this should be a source of pride or a source of shame, but
he was a man who could trace his family back to the last boatload of
English-born convicts dumped on Australian soil. While it's true that some
criminals were sent down for petty crimes such as stealing a loaf of bread,
my father's ancestor had not been one of them--or that is, he might have
been, but he also raped three women, and if after raping those women he
swiped a loaf of bread on his way home, it is not known.
شهش مانگ دواتر له حاڵێكدا دایهگهورهم دنك و دان زمانی ئینگلیسی نهدهزانی، كهوته خلێنه و بلێنهی باوهگهورهی ژماره دووت.پیاو لهم بابهته دڕدۆنگه نازانم خۆمی پێوه ڕابدهم یان نهخیر سهرشۆڕانه بۆی دابچم.بنەچهی ئهم باوهگهورهمه دهگهڕێتهوه بۆ ئهو كهشتیهی كه جهرده و پیاوه خراپه ئینگلیسهكانی له سهر ئاخی ئوستورالیا بهرههڵدا كردبوو.ڕاسته بۆ پاكانه بڵێین بڕێ كهسیان به هۆی دهڵه دزی وهك دزینی لهتێك نان ناردبوه ئوستورالیا، بهڵام بنهچهی ئهم باوهگهورهم لهمانه نهبوو. هاتوو لهوانهش نهبوایهت تازه دهس درێژی بۆ سهر سێ ژن له توورهكهیدا ههبوو. لای كهس ڕوون نییه ئهگهر بڵێین لهكاتی ههڵمهت بردن بۆ ئهو ژنانه و له سهر ڕێی گهڕانهوه بۆ ماڵۆ، لهوه دهچێ لاوێچی نانیشی پاشقول دابێت.
Their courtship was fast. Apparently unperturbed by acquiring a child
not of his own making, within a month, armed with a Polish dictionary and
a book on English grammar, he asked my grandmother to marry him. "I'm
just a battler, which means it'll be us against the world, and the world will
probably win hands down every time, but we'll never give up fighting, no
matter what, how does that sound?" She didn't answer. "Come on. Just say, 'I do,'" he pleaded. "It comes from the verb 'to do.' That's all you need for
now. Then we'll move you on to 'I did.'"
پێوهندیان خێرا سهری گرت. وادیاربوو باوهگهورهم دهگهڵ گهورهكردنی مناڵێكدا كه هینی خۆی نهبوو كێشهیكی نهبوو.مانگی دواتر وشهدانێكی لههێستانی دایه بن ههنگڵ و پهرتووكێكی رێزمانی ئینگیسی به دهستهوه خوازبێنی له دایهگهورهم كرد." ئهز جهنگاوهرێكم. واته من و تۆ له بهرانبهر ههموو گهردووندا. لهوه دهچێ دهرهقهتی ئهم گردوونه نهیین.بهڵام ههر خۆمانی ئاوقان دهكهین و نابهزین.پێت چۆنه؟ " دایهگهورم متقی لێوه نههات." كهوته لاڵانهوه" گوێ مهدهرێ. ههر بێژه باشه.ئیسته ههر ئهو "باشه" پێویسته. ئهمه له چاوگی" قهبووڵكردن" دواییش دهچینه سهر" قهبووڵم "كرد.
My grandmother considered her situation. She didn't have anybody to
help look after her baby if she went out to work, and she didn't want her
child to grow up fatherless and poor. She thought, "Do I have the necessary
ruthlessness to marry a man I don't really love for my son's welfare? Yes, I
do." Then, looking at his hapless face, she thought, "I could do worse," one
of the most ostensibly benign though chilling phrases in any language.
He was unemployed when they married, and when she moved into his
دایهگهورم بارودۆخی خۆی ههڵسهنگاند.هاتوو بڕۆیشتایهته سهر كارێك كهسێكی دهس نهدهكهوت ئاگاداری له منداڵهكهی بكات. له سهرێكی دیكهوه گهرهكی نهبوو منداڵكهی وهك بێ باوكێك به ههژاری گهوره ببێت. "بێژهی بهش ئهونه دیان بهخۆداگرتنم لابێ، تاكوو به هۆیی ژیانی دواڕۆژی كوڕهكهمهوه به ناچاری بێ ئهوهی دڵم به كابرایهكهوه بێ بهڵام ههر شووی پێبكهم" خۆی بهخۆی كوت" ئهی بۆنا بهرێوهڵڵا ههمه" ئهمجا سهرنجێكی دهموچاوی بێ فهساڵی باوهگهورهمی دابوو و له بهر خۆیهوه ساناترین و مهترسیدارترین ڕستهی نێو ههر زمانێك له مێشكدی گهڕا و گوتی:" كچێ لهمه ئهستهم تریش بوایه ههر به پیریهوه دهچووم"
He was unemployed when they married, and when she moved into his
apartment, my grandmother was dismayed to discover it was filled with a
terrifying potpourri of macho toys: rifles, replica pistols, model war planes,
weights and dumbbells. When immersed in bodybuilding, kung fu training,
or cleaning his gun, he whistled amiably. In the quiet moments when the
frustration of unemployment settled in and he was absorbed with anger and
depression, he whistled darkly.
باوهگهورهی دووههمم كاتێ ژنی هاورد بێ كاروبار بوو.كاتی دایهگهورهم گۆزایهوه بۆ نێو ماڵهكهی. له ماڵی شپڕیو و داچنراو به لستۆی گهمهی نێرهكهرانه حهپهسا. ئهسڵهحه،دهوانچهی منداڵانه، فڕۆكهی شهڕكهر و وهزنهو و دهمبڵ. ههركات به ئیشتای دڵ ڕاهێنانی لهشجوانی و كونگفۆی دهكرد،یاكوو دهستی دهدایه خاوێنكردنهوهی ئهسڵهحهكهی ئیدی كاتی فیتووی بوو، لهسهرهخۆ فیكهی لێدهدا.له كاتی ئارامی و له سهرهخۆییدا ترس و دڵهڕاوكێی بێكاری دایدهگرت، توڕڕهی و جاڕزی دهخزایه لهشیهوه، ئهمجا تووكیهداوه فیكهی وهڕهزی لێدهدا.
Then he found a job with the New South Wales Prison Services near a
small town being settled four hours away. He wasn't going to work in the
jail--he was going to help build it. Because a prison was soon to loom on the town's outskirts, an unkind publication in Sydney dubbed the settlement (in which my father was to grow up) the least desirable place to live in New South Wales.
دواجار له نزیك شارۆچكهیهك كه چوار كاتژمێر له ماڵهكهی خۆیهوه دوور بوو كارێكی له بهشی خزمهتگوزاری گرتووخانهی نیو ساوس وێڵز دۆزیهوه.بڕیار نهبوو كاری نێو گرتووخانه بكات. قهرار وابوو له درووستكردنیدا یارمهتیدهر بێت. ئهم شوێنه ڕهشه ناحهزه كه قرار بوو سێبهری شوومی به سهر قهراخێكی شاردا بكێشێت له ڕۆژنامهێكی بێ بهزیی سیدنی بۆ ئهو شوێنهی كه بڕیاره ببێته شوێنی گهشه و نهشهی باوكم، نووسی بووی" ناحهزترین شوێنی ژیان له ههموو نیو ساوس وڵێزدا ئهو شوێنهیه.
The road entered town on a descent, and as my grandparents drove in,
they saw the foundations of the penitentiary on top of a hill. Set amid huge,
mute trees, that half-built prison looked to my grandmother to be half
demolished, and the thought struck her as an unpleasant omen. It strikes me
as one too, considering that my grandfather moved to this town to build a
prison and I am now writing from one. The past is truly an inoperable tumor
that spreads to the present.
جادهی بهرهو ناوشار سهرولێژیهكی رژدی ههبوو. كاتێ باوهگهوره و دایهگهورهم بهرهو شار ئاژوانیان، چاویان كهوهته چوارچێوهی سازكروای بهندینخانهكه به سهر تهپۆڵكهیهكهوه.له نێو لێرهوارێكی چڕ و كش و ماتدا ههڵكهوتبوو، وهك كهلاوهیهك هاته بهرچاوی دایهگهورهم و وهك شتێكی تووك لێكراو و بهویومن لێكی داوه.بهڕای منیش نگریسه لهبهر ئهوهی باوهگهورم هات بۆ ئێره تا گرتووخانهیك چێبكات و منیش ئێسته خهریكم ئهم بابهتانه له نێو ئهم بهندیخانهیهدا دهنووسم.بهڕاستی ڕابردوو وهك شێرپهنجهیكی چهنگرتوو و بێ دهرمان وایه تا ههنۆكه خۆی ڕهگاژۆ دهكات.They moved into a boxy, weatherboard house, and the following day,
while my grandmother explored the town, inadvertently frightening the
residents with her aura of the survivor, my grandfather began his new job.
I'm not exactly sure what role he had, but apparently for the next several
months he spoke incessantly of locked doors, cold halls, cell measurements,
and grilled windows. As the building neared completion, he became
obsessed with everything to do with prisons, even checking out books from
the newly established local library on their construction and history. At the
same time, my grandmother put as much energy into learning English, andthis was the beginning of a new catastrophe. As her understanding of the
English language grew, she began to understand her husband.
له خانوه كۆختهیكی جوانكیله نیشته جێبوون. رۆژی دواتر دایهگهورهم سووڕێكی به نێو شارهكهدا و وا خۆی دهرخست لهوهدچوو خهڵكی شار له رزگاربوونی كهوتبێتنه دڵهكوته.باوهگهورهشم چوه سهر كارهكهی. ڕاستان دهوێ رێك و ڕاست نهدهزانرا كارهكهی چییه! بهڵام دوای تێپهڕبوونی چهند مانگێك پهیتاپهیتا له دهرگه كولۆن كراوهكان ،دیوه سارد و سڕهكان ، تهنگ وترشی بهندهكان و پهنجهره تهیمانكراوهكان دهدوا. لهگهڵ بهرهو كۆتای ڕۆیشتنی كار وباری گرتووخانكهدا، باوهگهورهم بههست و پێستهوه گیرۆده و ئالوهی گرتووخانهكه ببوو. دهچوه كتێبخانه نوێهكی شارهوه ههرچێكی له بارهی گرتووخانه و شێوهی سازكردنی وهگیركهوتبایه دهی خوێندهوه.هاوكات دایهگهورهیشم ههموو گوڕ و هێزی خۆی بۆ فێربوونی زمانی ئینگلیسی وهگهڕ خستبوو، ماڵوێرانی لێرهوه سهری ههڵدا، ههتا دایهگهورهم زۆرتر ئینگلیسی فێر دهبوو:زێدهتر باوهگهورهمی دهناسی.
- ڕۆیشتنی خۆی لە بانەوە بۆ سەقز و گوندی میرەدێ و ناوشاری سەقز لە سێ چوار لاپەڕەدا دەکات و بە کێشانەوەی وێنەی قەڵای ساحێب و بێ باسکردن له قهڵایه بهرهو سنه و كرماشان دهڕوات.
- وەڕگێڕانی لاپەڕەکانی 235 تا 240 له ئینگلیسهوه بۆ كوردی.
- حسەینی.
- دوای ئهوهی نیو كاتژمێرێك له پانتایی دهشتهكانی بانهدا ڕێمان بڕی.ئهو كابرا كوردهی كه جڵوكێشی ئهسپهكان و ڕێنوێنمان بوو.ههر پیاده بردمانیه نێو دۆڵێكی پانهوه.له گوندی سهبهتڵوو(Sabatu)پاسهوانهكانمان گۆڕی.دهستهی یهكهمیان گهڕانهوه بۆ بانه و دهستهی دووههمیش له گهڵماندا كهوتنه رێ.لهو دۆڵهوه ههڵكشاین و به سهر و لێژایهكی ڕژدا ههڵگهڕاین و له كاتژمێر سێی دوانی مهڕۆدا گهیشتینه سهر بهرزایی كوێره رێگاكه.ئهم بهرزایه پێم وابی چكێ كهمتر له ٧٠٠٠ پایهك له ئاستی دهریاوه بڵهندبوو.ههر لهوێوه مهڵبهندێكی چڕی لێرهواری له بهڕدڵان كه ببوه هۆی دواكهتنی سهفهرهكهمان به جێ هێشت و كهوتینه نێو لاپاڵه رووتهنیەكان و مووچه و مهزرا.شوێنه بهرزهكان بهفرێكی قورسی وقایمی تێدابوو بهڵام دوانیوهڕۆ لهم بهرزایه لهڕادهبهدهر تاو تیژ بوو.ئهمه دوایین بهفر بوو له گهشتهكهماندا لێی ڕهت بووین.بهڵام ههر له سهر ڕێگای بهرهو كرماشان له دوورهوه لووتكه بهفراویهكان به ئاوهڕدانهوه بۆ ڕۆژئاوا وهدهر دهكهوتن.داگهڕانیشمان به ههمان شێوازی سهركهوتنمان رژد و سهخت و لاپاڵ بوو.سهرهتا بهربووینهوه نێو دۆڵێكی باریكی جوان و دڵگیر،دوایی ئهوهی به بڕێك دیمنی له ڕادهبهدر جوان و خواكردی سهرنجڕاكێشدا تێپهڕاین و ڕوومان كرده پانتای بهرینی دۆڵهكه له قهراخ چۆم كه پڕ بوو له بهروبوومی دانهوێڵهی كشت وكاڵی.له چهندین گوندی سهر ڕێگا تێپهڕ بووین،خانوهكانیان به خشت و قوڕ ساز كرابوون.له یهكێ لهو گوندانه گهیشتینه كۆڕێكی ههڵپهڕكێ،ڕێنوێنهكهمان خۆی بۆ نهگیرا و چوه نێو ههڵپهڕكێكهیانهوه و ئاگای له دونیا نهما.ههرچهنده منیش گهرهكم نهبوو بانگی لێبكهم بهڵام ناچار ههرام لێكرد و له ههڵپهڕكێكه دوورم خستهوه.چارهكێكی مابوو شهو دابێت گهیشتینه گوندی میرهدێ.موڵكی ئاغا بوو،سهرۆكی گوندهكهبوو.لهم گوندە بۆ یهكهم جار لهو ههموو سهفهرهدا مێعماری ئێرانیم چاو پێكهوت.خانوێكی ئاجووری جوان چێكریاو به پهنجهرهی گهوره گهورهوه،ههر له دیمهنی كۆن و قهدیمی رێگه ئاسنهیكانی ئینگلستان دهچوو.ئهم خانووه جێی سهرنجه و دهگمهنه بۆ ئێمه به هات بوو.ئازا هۆدهی مانهوه و شێومان بۆ ئاماده كرا.خهڵكی گوند و دهست و پێوهندهكانی ئاغا،هاوڕێكانی ئێمهیان بۆ خهوتن و شێو خواردن به سهر ماڵهكان ئاوایدا دابهش كرد.شتێكی سهرنج ڕاكێش ئهوه بوو ههموویان به سهرو سیمای كوردانهوه به فارسی وتوركی ئهدوان و زیاتر چێژیان لهوه دهبرد خۆیان بهو شێوازه و جیاوازتر له رووبهڕوو بوونهوه له گهڵ كوردێك دهربخهن.
- شهوهكی زوو دوو كاتژمێر كوتامان تا گهیشتینه گوندێكی دیكهی ئاغاكهی میرهدێ.لێره پێناسهی ئێرانی زیاتر له مێرهدێ بهرچاو دهكهوت.
- ژنهكان ههرچند درگای ماڵكهیان دایم له سهر گازرهی پشت و ئاوهڵابوو و تهنانهت دهم وچاویان دانهپۆشرابوو،بهڵام به شێوازی ئێرانی لیباسیان لهبهردابوو.برێ شت له ڕادهبهدهر جێ سهرنجه و جێ سهر سووڕمانه و لای پیاو باوهڕ پێكردنی ئهستهمه.شێوهی جل و بهرگی ژنانی باكووری ئێران ئهونده ناحهزه كه دهبێ سهدان بارهقهڵا له پیاوهكانیان بهكهیت بۆ ئهوهی له ماڵهوه دایانبشارن تا نهیان بینی.له سهر شهڵواره تهنگ و ترشه شێوه گۆرهواكهیانهوه.تهنوورهیهكی كورت و پڕ چیت و لۆلۆ دهاشۆڕیاوه، ئێژی باڵهی كچانی تازهكاره و ئاست نزمه له شانۆكاری پله دوودا.له ڕاستیدا ئهم تهنووره تهنگ و ترشه ئهوهنده قوڵهبنهیه تا سهر ئهژنۆ ناگات و جگه لهمه نهوارێكی جهغز شێوهیان تێ ئاڵاندوه ئهوندهی تر ناحهزی كردوه.كوڵه كولۆنجیهكی ملبڕیاو به شێوهیهك كه له دهورملیا حهڵقهیهكی ڕهنگ زێڕیان نهخشاندوه،سای گردن و بازۆڵهكان و تهنانهت ژێرسهك وهك هێڵێك له مابهین ئهم نیوتهنه و تهنوورهكهشدا ڕووته.چۆن بێژم ئهم گونده كورد نشینهش شهلم شۆرباوێكه بۆخۆی به ماڵه گهڵیهكانیهوه ههر لهههمان شێوازی بالهی پله دوو دهچێت و خهڵك تێ هرۆژاون بێن و ئهروپایهكان بوێنن.مێزهری ڕهشی گهوهرهیان له سهركردبوو، قژیان تا سهرشانیان شۆڕ و کردبوویانە ئهگریجه و پهلكە.یهكێكیان كه بڕێك جوانكیله دهینواند و پێمیان وت ئهمه ژنه تازه هاوریاوهكهی ئاغا تهنگهزله پیرهكهیانه.بڕێك سهكهی زێڕی ئینگلیسی و ناپیلئۆنی و پۆندی توركی له مێزهرهكهی و دهورملی ئاڵاندبوو.وای دهنواند باره سهد سهكهیهك تهڵای له خۆی ئاڵاندبێ و له ژێر مێزهره و ئهوه لیباسه تهنگه كورتانه لهوه دهچوو زۆرملی بووبێت. كورت و قورس دی نواند.شوێنی نیشتهجێ خان خانوێكی گڵی لهبهر دڵان بوو. له تهنیشت مزگهوتێكدا، مزگهوتهكه ههیوان و بهرهێوانێكی بۆ ساز كرابوو. لهوێوه به گوێرهی كات بانگوێژهكان بانگی نوێژخوێنهكانیان دهكرد بۆ نوێژخوێندن. لهم شوێنه بهولاوه گوند شتێكی بهرچاوی جگه لهماڵه داتهپیوه قۆڕێنهكانی لادیكان نهبێ تێدا نهبوو.دوای بهرقلیانی خۆمان و تاقهتكردنی ئهسپهكانمان ڕێگهمان داوه لهبهر. ساكیز(Sakiz) سهقز شارێكی دڵگیر و دیمهنێكی جوانی ههیه. ئهم شاره له پانتای داخزیاوی كێوهكان و له لێرهوارهی ئهو تهپۆڵكانی نزیك چهم روو له مهڵهبهندێكی ههراو ههڵكهوته. ئهم شاره له لێواری چهم و نزیك باغاتی لاپاڵ چۆم ههڵنهكهوته بهڵكوو له سهر تهپۆڵكهكان داكوتریاوه.بهڵام ئهم دیمهن ودیمۆگرافیه جوانه به چوونه ناو گهڕهكه ههژارهكان و بازاڕه دامرۆكیاوهكهی و كۆڵانه تنگهبهرهكانی له بهرچاو دهكهوێ.له كاروانسهرایهكی گهوره و نیوه داغان، جێگیر بووین سهرخۆش بووین كه لهم شوێنهدا توانیومانه هۆدهیهك و شوێنێكی تایبهتی حهوانهوه دابین بكهین.ههرچند تاقمێكی كهم له لهو ئهرمهنیانهی له گهڵماندابوون گهرهكیان بوو به زۆرهملی ببنه هاوبهشی جێ و شوێنهكهمان بهڵام به یهك دهنگی گوێمان پێیان نهدا. له نێو سهفهردا زۆر بهباشی خۆیان دهردهخست. بهڵام دهركهوت خۆیان رێكخسته تا بههۆی منهوه به نیازی دڵی خۆیان بگهن.نهیانتوانی نیازی دڵی خۆیان داشاران و كهوتنه ناو شار و بۆ دهرهاوردنی پوڵ و پاره دهیانویست ههرچی كهل و پهلی خراپی ناوشاره ئاوقهی منی بكهن.حاجی فتحه سهعیدێكی لێ بوو وهك كلكسێوندارێك،نه وهك مت و مۆرێ ئاشووریهكان و بابلیهكان، بهڵام بڕێ شتی لاوهكی كه گوند نشینهكان بۆیان دههاورد،بۆ فرۆشی ههبوو. وهها قیمهتێكی له سهر دانابوون ههر بۆ ئههوه نهدهبوو قسهی لێبكهی. بڕێ شتی پێم نیشاندا ههركه زانی نایانكڕم لێم گرژ بوو و بڕێ فەزێحەتی پێمکرد.
- لیپاولیپ بوو له كورده خێڵهكهیهكان، دهمنه كوت وكڵفتهكانی خۆیان لێ قان دهدا و خزمهتی سهمدارهكانی خۆیان دهكرد.ئهم خێڵكهیانه خوێنگهرم بوون و خۆماڵیانه بێ پرسیار و دوو دڵی ئهسپهكانی ئێمیان دهبستهوه و ئاڵفیشیان دهكرده بهریان.
- لەم کتێبەدا دوو جار وشەی سەقزی بەم شێوە نووسیوە ساکیز(Sakiz)
- لە ژێر وێنەی قەڵاکەی ساحێبدا نووسیوەتی، Sakio.
- ناوی ساحێبیشی بە ساحەب،ساهەب، (Sahab) لە ژێر وێنەکەدا نووسیوە نەک ساحێب.
دهقی ئینگلیسیهكهی:
A MOUNTAIN PASS. 235
Half an hour across the plain from Bana brought our little cavalcade, augmented by a ga.y Kurd on foot as guide and guard, into a wide valley, at a village of which-Saba.tu-our zaptieh was changed, the first returning to Bans and the second continuing the journey with us. Ascending the valley, we soon commenced a steep climb, and by three in the after- noon had reached the summit of the pass, at an altitude of only a few feet short of 7000 above the sea-level. Here we were to leave behind the lovely forest country through which so much of our travel- ling of late had been, and to enter upon bare hill- sides and cultivated fields. Snow lay thickly at this high altitude, although the afternoon was almost oppressively hot; but it was the last snow we were to cross upon our journey, though often on the road to Kermanshah we were to catch glimpses of the white frontier peaks a.way to the west.
A descent almost as steep as the climb up brought us, first by narrow gorges, then through wild picturesque little canons, to the more open land of the valley, where fields of rising grain lined the banks of the stream. Passing several mud villages, near one of which a group of dancing Kurds proved so tempting to our guide that in spite of his long walk he went and merrily joined the throng, until we heartlessly called him a.way, we found quarters for the night at Miradeh, the residence of an Agha, a Kurdish chief. Here Persian civilisation was visible for the first time for a long while in a well-built red-brick house, faced with large windows, and rather resembling a railway station on some retired line in England. However, we were not dissatisfied in spite of its unpicturesque appearance, for a room was soon pre- pared for us, and supper brought. Quite a number of the Kurdish villagers-especially the attendants of the young Agha, together with more than one member of his family-shared our meal and our room with us. A pleasant jovial crowd they were- nearly all speaking Persian or Turki, and showing in their costume their proximity to people other than the Kurds. Two hours in the early morning along the river- bank brought us to the village of yet another Agha, where Persian proclivities were even more apparent than at Miradeh : for here the female folk, while not keeping within doors or veiling their faces, had adopted Persian costume. Anything more hideous than the result can scarcely be imagined. The dress of the women of Northern Persia is such that one is really grateful to the men for keeping their wives and daughters in seclusion. Over cotton " tights " hangs a small skirt of many pleats, exactly resem- bling the dress of a second-rate ballet-girl in a second- rate theatre. The fact that this skirt, which stands out stiffly all round, and does not reach as low as the knees, is usually soiled and tinsel-bedecked, does not add anything to its attractiveness. A bodice, cut square and generally dirty, decorated with in- ferior gold braid, exposing the neck and arms, and often a portion of the body between its lower ends and the top of the skirt, completes the disfiguring garb of a female of Northern Persia. Incongruous, indeed, it seemed in this· Kurdish village, which ap- peared altogether like a scene in a low and second- rate opera-bouffe, with its mud houses and skipping corps de ballet, who one and all turned out to see the European. On their heads they wore large black turbans, into which plaits of their hair, after hanging over their shoulders in large loops, were fastened.
One who had some pretensions to good looks, and who, I was told, was a newly wedded wife of the fat old Agha, wore a quantity of gold coins - English sovereigns, napoleons, and Turkish pounds-in her turban and round her neck. She must have carried at least a hundred pounds worth of gold coin about with her ; and judging from the state of her costume, which was ultra - short, she apparently slept with the whole concern of tights, skirt, bodice, turban, and coins on her.The Agha's residence -was a respectable building of mud, just outside which stood the mosque, with a gallery and small verandah, from which the mued- din called the hour to prayer. For the rest the vil- lage displayed little else but inferior mud hovels.After breakfast for ourselves and our horses we started once more on our way.The approach to Sakiz is a most picturesque one, for the town lies at the end of the valley, a mile or two beyond where the river leaves the hills to flow into the open plain. The town does not stand on the immediate banks of the stream, but half a mile or so away, on a low ridge of hills, which slope down to the water's edge in a series of gardens. But the charm of the scene is lost as soon as one enters the place, which is poor enough, with shabby bazaars and narrow streets. At a large caravanserai, more or less in ruins, we took up our abode, and were fortunate in being able to obtain a decent room and tolerable privacy, though the efforts of a handful of Armenians to enforce their company upon us required all our united stratagems to defeat. They were good fellows in their way, and thought perhaps they were doing us a service in coming to inquire after my wants ;_ but · soon their politeness could not conceal their desire to make money, and as soon as curios were mentioned they came and went per- petually, bringing all the rubbish of the town for my inspection. One man, however, Haj Fatha Sai:d by name, has a by no means poor collection of Baby- lonian and Assyrian seals and cylinders, and it is to him that the peasants bring their " finds " for sale. The prices he asked, however, and the value placed upon the objects, put all ideas of purchase out of the question ; and his manner, as soon as he found
I would not give anything approaching what he asked, entirely changed, and he became offensive and rude.
Our csravanserai was full of Kurdish tribesmen,smoking their thick-stemmed short pipes and tend- ing their animals. A genial lot of men they were, and, unasked, lent a hand in the tethering and feed- ing of my horses.
وتەی ڕۆژ:
کورتیلە چیرۆک:
✍عابید حسەینی
🔸A Short Story : Bad Temper.
There once was a little boy who had a bad temper. His father gave him a bag of nails and told him that every time he lost his temper, he must hammer a nail into the back of the fence.
The first day, the boy had driven 37 nails into the fence. Over the next few weeks, as he learned to control his anger, the number of nails hammered daily gradually dwindled down. He discovered it was easier to hold his temper than to drive those nails into the fence.
Finally the day came when the boy didn't lose his temper at all. He told his father about it and the father suggested that the boy now pull out one nail for each day that he was able to hold his temper. The days passed and the boy was finally able to tell his father that all the nails were gone.
The father took his son by the hand and led him to the fence. He said, "You have done well, my son, but look at the holes in the fence. The fence will never be the same. When you say things in anger, they leave a scar just like this one. You can put a knife in a man and draw it out. It won't matter how many times you say I'm sorry. The wound is still there."
A verbal wound is as bad as a physical one.
🔸خوڵقی خراپ.
کوڕێکی بچکۆلانە هەبوو بە خوڵقێکی خراپەوە، باوکی کیسەیەک بزماری پێدا و وتی:" هەرکاتێک توڕە بووی بە چەکوش بزمار بە مەنجەرەکەدا دابکوتێ."
ڕۆژی هەوەڵ کوڕە سی و حەوت بزماری داکوتی. لە حەوتووەکانی داهاتوودا، بە پێی زاڵبوونی بە سەر تووڕەییەکەیدا، ژمارەی بزمارە داکوتراوەکان کەمیان کرد. کوڕەکە تێگەیشت زاڵبوون بە سەر توڕەیەکەیدا ساناترە لە داکوتانی بزمار بە مەنجەرەکەدا.
لە ئاکامدا، ڕۆژێک هات کوڕەکە ئیتر توڕە نەدەبوو. ئەمەی بە باوکی وت و باوکیشی پێی وت:" لەمەبەدوا ئەو ڕۆژانەی وا توانیبووی بەسەر خۆیدا زاڵ بێت، بزمارێک لە کیسەکە دەربێنێ."
🔸ڕۆژەکان تێپەڕین و سەرەنجام کوڕەکە توانی بە باوکی بڵێ کیسەکە بزماری تێدا نەماوە.
🔸باوکی دەستی کوڕەکەی گرت و بردییە لای مەنجەرەکە. پێی وت:" وادیارە کاری باشت کردوو کوڕم، بەڵام لەو کونانە بڕوانە لە مەنجەرەکەدایە، ئەو مەنجەرە ئیدی قەت وەک جارانی لێنایەتەوە. کاتێک بە توڕەیی دەدوێی وەکوو ئەم کونانە برینێک جێ دەهێڵی. تۆ دەتوانی چەقۆیەک بدەی لە کەسێک و دەری بێنیتەوە.گرینگ نییە چندجار دەڵێی ببوورە. لەبەرئەوەی برینەکە هەر لەوێدایە."
🔸وشەی ناخۆش بە قەد برینی جەستە ناخۆشە.
🌱🌱🌱
وشە و ڕاڤە
temper: خوڵق و خوو
bag of nails:کیسیەک بزمار
lost temper: توڕەبوون
hammer:چەکوش
had driven: داکوتان
fence:مەنجەرە، نەردە
scar :برین
wound: زەخم
verbal wound: زامی قسە
____🔹______
📎 abed547.blogfa.com
@zivyahEnglish
@HanarEnglish
📚@asoyzhyanisaheb
🔸وهرهن وڵامی پرسیارنامهی ویل دۆرانت بدهنهوه
دوای خوێندنهوهی بابهتهكه، ئێوه ههڵكهوتوهكان بڵێن:
🔸مانا و بایەخی ژیان چییه؟
📚نووسینی نووسەری گەورە:
ویل دۆڕانت.
✍وەرگێڕان: عابید حسەینێ
🔸On the meaning of life.
I have ent the following letter, with variations, to certain famous contemporaries here and abroad for
whose intelligence.I have high regard. New York, /July 15, 1931.
🔸له پانزهی ژهوهنی ساڵی ١٩٣١ ی زاینی، له نێو ماڵهكهمدا له شاری نیویۆركهوه ئهم نامهی ژێرهوهم به بڕێك دهسكاریهوه،بۆ تاقمێك كهسایهتی پایهبهرزی هاوچهرخی دهرهكی و ناوهوهی وڵات كه له لای من جێگه و پێگهی ههره بهنرخیان ههبوو ههنارده كرد
🔸Dear.....
Will you interrupt your work for a moment and play the game of philosophy with me?
I am attempting to face a question which our generation, perhaps more than any, seems always ready to ask and never able to answer-What is the meaning or worth of human life? Heretofore this question has been dealt with chiefly by theorists, from Ikhnaton and Lao-tse to Bergson and Spengler.The result has been a kind of intellectual suicide: thought, by its very development, seems to have destroyed the value and significance of life.The growth and spread of knowledge, for which so many idealists and reformers prayed, has resulted in a disillusionment which has almost broken the spirit of our race. Astronomers have told us that human affairs constitute but a moment in the trajectory of a star; geologists have told us that civilization is but a precarious interlude between ice ages; biologists and species; historians have told us that "progress" is a delusion,whose glory ends in inevitable decay; psychologists have told us that the will and the self are the helpless instruments of heredity and environment, and that the once incorruptible soul is but a transient incandescence of the brain.The
Industrial Revolution has destroyed the home, and the discovery of contraceptives is destroying the family, the old morality, and perhaps (through the sterility of the intelligent) the race. Love is analyzed into a physical congestion, and marriage becomes a temporary physiological convenience slightly superior to promiscuity.Democracy has degenerated into such corruption as only Milo's Rome knew; and:
our youthful dreams of a socialist Utopia disappear as we see, day after day, the inexhaustible acquisitiveness of men. Every invention strengthens the strong and weakens the weak; every new mechanism· displaces men, and multiplies the horrors of war. God, who was once the consolation of our brief life, and our refuge in bereavement and suffering, has apparently vanished from the scene; no telescope, no microscope discovers him.Life has become, in that total perspective which is philosophy, a fitful pullulation of human insects on the earth, a planetary eczema that may soon be cured; nothing is certain in it except defeat and death-a sleep from which,it seems, there is no awakening.
We are driven to conclude that the greatest mistake in human history was the discovery of "truth." It has not made us free, except from delusions that comforted us and restraints that preserved us. If has not made us happy, for truth is not beautiful,and did not deserve to be so passionately chased.As we look on it now we wonder why we hurried so to find it. For as taken from us every reason for existence except the moment's pleasure and tomorrow's trivial hope.This is the pass to which science and philosophy have brought us.👇
👆I,who have had philosophy for
many years, now turn back to life itself, and ask you, as one who has lived as well as thought, to help me understand. Perhaps the verdict of those who have lived is different from that of those who have merely thought. Spare me a moment to tell me what meaning life has for you, what keeps you going, what help-if any-religion gives you, what are the sources of your inspiration and your energy, what is the goal or motive-force of your toil, where
you find your consolations and your happiness,where, in the last resort, your treasure lies. Write briefly if you must; write at length and at leisurer
if you possibly can; for every word from you will be precious to me.
Sincerely yours, Will Durant.
🔸بهڕێز .......
دهكرێ بۆ ساتێك دهست له كارهكهتان ههڵبگرن و وێڕای من بێنه ناو چهرخ و خولێكی فهلسهفیانهوه؟
من تێدهكۆشم بچمه ناخی پرسیارێكهوه، كه ئهم بهرهی ئێمه ، لهوه دهچی پتر له ههموو بهرهكانی دیكه، داییمه ئاماده بوهن بۆ ورۆژاندنی ئهم پرسیاره، بهڵا به هیچ كولۆنجێك نهیان توانیوه وڵامهكهی بدهنهوه. ئهویش ئهم پرسیاره گرنگهیه،
مانا و نرخی ژیانی مرۆڤ چییه؟
🔸ههڵكڵۆشانی ئهم پرسیاره ههموو بیرمهندانی، لهئوخناتوون و لائوتسهوه بگره تاكو بڕگسۆن و ئیسپێنسێر تێوهگلانه.دهرهنجامهكهیشی جۆرێك له خۆكوژی هزری بوه. هزر بۆخوی به هۆیی پهرهسهندنهوه ،وادهركهوته كه ماك و بنهماكانی ههره گرنگی ژیانی تێكشكانه.گهشه سهندن و بڵاوبوونهوهی زانست، كه ههموو دۆزخوازهكان و رێفۆرم پهسهندهكان داییم له نزرگه بوون بۆی،ناهومێدی لێكهوهتهوه وتا بڕێكیش دهتوانین بڵێن ههناوی بهری ئێمهی بهجارێك هاڕێ و تێك و زهبهنی دا.
🔸ئهستێرهناسهكان دهڵێن: ژیانی مرۆڤ ترووسكێكه له ڕهوتی پێكهاتنی ئهستێرهێك. جوغرافیزانهكان دهڵێن: شارهستانهیهت چتێك نییه جگه له مهوداێكی كورت ونادیار له مابهین چاخی بهستهڵك و ئێستادا. زینهوهرناسهكان دهڵێن: ژیان ههمووی شهڕ و پێكدادانه بۆ بوون و مانهوه له مابین تاكهكان،دهستهكان،گهلهكان، هاوپهیمانهكان و جۆرهكان. مێژوونووسهكان ئێژن: پێشكهوتن،خهیاڵێكه كه گهشه و نهشهی به داڕمانێكی چاوهڕوان كراو كۆتایی دێت. لای دهروونناسهكانیش ، خواز و خۆ ، دوو شتی پێكهاتهیی له میراتگری و ژینگهن. ههناوی داچێنراوی ههتاییش چتێك نییه جگه له تراویلكهی(incandescence) تیژ تێپهڕی( transient ) مێشك. شۆڕشی پیشهسازی،ماڵی وێران كرد.دۆزینهوی دهرمانی دژهزگماگ بنهماڵهی تێكپێچا. تهنانهت دهكرێ بڵێن خوو وخده و تۆرهمهی داهاتوویشی خسته مهترسییهوه.خۆشهویستی وهك دیاردهێكی ماكی شهن وكهو دهكرێت و لێكداندوهی بۆ دهكهن. هاوسهرگیریش به شتێك وهك ئۆقرهێكی كاتی چاولێدهكرێت و چتێك له بێ سهروبهری ناوگهڵی و بێ دهرپێی(promiscuity) چاكتره. دیمۆكڕاسی مهگهر خوا ههر بۆ خۆیی بزانێت كهوتوهته چ گێژاوێكهوه.خولیاكانی گهنجیمان لهمهڕ ئارمانشاری سووسیالیستیهوه، به هۆیی چاوچنۆكیه نهبڕاوهكانی مرۆڤهوه،كاڵهشوومێكی لێ بهدی ناكرێت. داهێنانهكان، دهسهڵاتداران زهبردارتر و لاوازهكان بێ دهسهڵاتتر دهكات. كهرسته نوێیهكان جێی مرۆڤهكان دهگرنهوه و دهبنه بنهمایی داچندنی ترس و دڵهڕاوكێ بۆ درووست بوونی قڕهومارهكه.خوای گهورهیش كه هۆی هێوری و هێمنی ئهو كورته ژیانهمان بوو و لهكاتی ئازاركیشان و بێ دهرهتانی پهنا وداڵدهمان بوو، ورده ورده ڕهنگی له ژیانماندا كاڵ بوهتهوه و به تیلسكۆپ و میكرۆسكۆبیش بۆمان ڕچاو ناكرێت.ژیان لهو بهراوره بهرینهوه كه فهلسهفهی ناوه. برهوسهندن و پهرهگرتنی تێكڵ وپێكهڵی بوونهوهرێكه به ناو مرۆڤ لهسهر ئهم گۆی زهویهدا. ئهمه نهخۆشینێكی بهربڵاوه كه ئهبێ بی دهستهوسان چارهسهرێكی بۆ مسۆگر بێت. لهم ڕوانگهوه،هیشتێك جگه له تێكشكان و تێاچوون دهستهبهر نابێت،ژیان خهونێكه،دهبێ بڵێیت: ههستانهوهی نییه.
ناچارین دهبێ بهم دهرئهنجامه بگهین و بڵێین كه گهورهترین ههڵهی مێژووی مرۆڤهكان دۆزینهوهی ڕاستی بوو. ئهم دۆزینهوهی ڕاستییه جگه له شێواندنی خهیاڵاته خۆشكان و ئهو گیر و گرفتانی كه ژیانمانی دهپاراست هیچ دهسكهوتێكی بۆمان نهبوو. ههڵێنجانی ڕاستی دڵنهوای نهكردین. لهبهر ئهوی ڕاستی دهركهوتێكی لهبهردڵان نییه و شیاوی ئهوهش نییه بهم ههموو ههڵا ههڵا و بهزمهوه بهرو پیری بچین.👇
👆ئێسته كه چاوی لێدهكهین دۆش داماوین و سهرمان سووڕ دهمێنێ له بهر ئهوهی زۆر به دواییدا عهوداڵ بووگین. ئهم عهوداڵ بوونه له بهر ئهوهیه بوونمانی چنگئاوهژۆ كرده و تهڕاتێنێكی ئاوهكی و چڕسكێكی دهلاقهوهژووری بۆ داهاتوو پێ نیشان داوین.
ئهمه تێكهوتنێكه زانست و فهلسهفه تێمانی ههلهنگوتوه. من كه تهمهنێك هۆگری فهلسهفه بووم. ئیسته دهگهڕێمهوە بۆ چهقی ژیان. له سهروهرانی وهك ئێوهش كه خهریكی ژیان و تێڕامانن. دهمههوێت یارمهتیم بدهن. لهبهر ئهوی كه پێم واییه بۆچوونی ئهوانهی سهرقاڵی ژیانی ئاسایی خۆیانن، لهگهڵ ئهوانهی تێكهڵی هزر و ڕامانن و له دووی بهستێنی بیر و ڕادا تێكۆشاون جیاوازی ههیه.
🔸خۆم به بهختهوهر دهزانم ئهگهر ساتێك له كاتی ئازیزتان بۆ وڵامهكهی من دابنن.
پێم بڵێن: ژیان لای ئێوه مانایی چییه؟
چ دهبێته هۆی ئهوه هیوابڕاو نهبن و دهس بهردار نابن؟ دین چلۆن یارمهتیتان ئهدات؟ سهرچاوهی پهڕجۆ و هێزتان چییه؟ له بهر چی تێدهكۆشن؟ نۆخژن و دڵئارمیتان له كوێوه بۆ دێت؟ له كۆتاییدا گهنجینهكانتان له كوێ داشاردوه؟
🔸وردبینانه و به كورتی بینووسن ئهگهر سهرنجێكتان لایه. به پشوو بهخۆیی دایڕێژن ئهگهر بۆتان دهلوێت: لهبهر ئهوی تاك تاكی وشهكانتان لای من گرنگی خۆیان ههیه.
🔹بهسپاسی بێبڕانهوه.
ویل دۆڕانت.
abed1357.blogfa.com
🌧📚@asoyzhyanisaheb
📚 The man & the butterfly.
📎The man whispered, “God, speak to me” and a meadowlark sang .But, the man did not hear. So the man yelled, “God, speak to me” and the thunder rolled across the sky .But, the man did not listen. The man looked around and said, “God let me see you.” And a star shone brightly .But the man did not see. And, the man shouted, “God show me a miracle.” And, a life was born .But, the man did not notice. So, the man cried out in despair, “Touch me God, and let me know you are here.” Whereupon, God reached down and touched the man .But, the man brushed the butterfly away … and walked on.
🔸پەپوولە و پیاوێک.
✍وەرگێڕان:عابید حسەینی
پیاوێک بە سرتەوە:
خودایە لەگەڵم بدوێ، لەناکاو مەلێک خوێندی و کابرا تێنەگەیشت.
پیاوەکە بە دەنگی بەرز کوتی:
خوایە بمدوێنە، هەورە برووسکە ئاسمانی داگرت، بەڵام پیاوەکە هەر نەیزانی.
هەمدیس کاورا سەرنجێکی دەورووبەری دا و وتی:خوایە ئیزن بدە بتبینم، لە ناکاو ڕووناکی هەسارەێک بازرەقەی بەست و تێنەگیشتن بەردەوامە.
سەرلەنوێ، پیاوەکە گازەی کردەوە، خوڵایە پەرهێنێکم لۆ بکە، ژیان لەدایکبوو، کابرا هەر ئاگادار نەبوەوە.
پیاوەکە بوغز گرتی و بێ هێوایانە درکاندی، خوداگیان، ساوانێک با هەست بکەم لێرەن.
خودا لێی نزیک بووەوە و ساوان پێک هات بەڵام پیاوەکە، پەپوولەکەی بزرکرد و دوورکەوتەوە.
whisper: سرتە
meadwolark: مەل، پەلەوەڕێک
thunder:هەورە برووسکە
miracle:پەرهێن ، پەرجۆ،موعجیزە
touch:ساوان، دەس لێدان
despair:ناهومێدی
abed547.blogfa.com
@asoyzhyanisaheb
📚🔸ساتەکان لە گەڵ کتێب، ژیان شیرینتر دەکات:
ڕۆمانی گەورەی،
مشتێک لە گشتێک.
🔸A friction of the whole.
✍نووسینی نووسەری ئوسترولیایی.
ستیڤ توڵتز.
🔸وەرگێڕانی پاژێکی بچووک لە 650 لاپەڕە:
✍عابید حسەینی.
🔸All that remains is to go insane; easy in a theater where the apocalypse is performed every other week. Last night was a particularly stellar show: I had almost fallen asleep when the building started shaking and a hundred angry voices shouted as one. I stiffened. A riot, yet another ill-conceived revolution. It hadn’t been going two minutes when my door was kicked open and a tall figure entered, wearing a smile that seemed merely ornamental.
“Your mattress. I need,” he said. “What for?” I asked.
“We set fire to all mattress,” he boasted, thumbs up, as if this gesture were the jewel in the crown of human achievement.
“So what am I supposed to sleep on? The floor?”
He shrugged and started speaking in a language I didn’t understand. There were odd-shaped bulges in his neck; clearly something terrible was taking place underneath his skin. The people here are all in a bad way and their clinging misfortunes have physically misshaped them. Mine have too; my face looks like a withered grape, my body the vine.
🔸تهنیا شتێك لێره بۆت دهمێنێتهوه چوون بۆ جۆره شانۆێكی ئاپۆكالیپسییه كه ههموو شهوێك بهڕێوه دهچێت و تهنیا شتێكه له دهسی دێت زۆر به سانایی شێت وشۆڕت بكات.دوێشهو یهكێك لهو شانۆ دهگمهنانهی خۆیان بهڕێوه برد.خهریك بوو خهونم لێدهكهوت لهپڕ وهك ئهوهی بوولهرزیهك با لهزیندان سهدان دهنگی توڕه پێكەوە هاواریان كهوته یهك. له جێكهم ڕاشهكام.ڕاپهڕینێك،باشتره وابڵێم شۆڕشێكی بێ سهروبهری تر. هێشتا دوو خولهك ڕانهبردبوو دهركی سلولهكهم به شهق كرایهوه و گابۆڕێك خۆی پێداكرد.پێكهنینێكی زۆڵانه له ڕوویدا بوو.
كوتی: ئهو دۆشهكهتمان بهڕێ. كوتم: بۆ چی؟ به پۆزێكهوه كوتی:خهریكین ئاور له ههموو دۆشهكهكان بهر دهدهین" دوو قامكه كهڵهی بهرز ڕاداشت و دهڵێی تاجهگوڵینهی ههموو دهسكهوتهكانی مرۆڤه و دهبێ پێی بڵێیت حهی لهبهرت مرم!
جا چۆن ئهی من له سهر چی دهبێت بخهوم؟ له سهر عهرز؟
شانی لێ ههڵتهكاند و به زمانێك كهوته قسان كه بایی چڵهپووشێكی لێ حاڵی نهبووم. گۆشتی بۆق ملی دهرپۆقی بوو و وادیاری دهدا زۆر شهڕهگهماڵی تێپهڕاندوه. ههموو ئهو بنایامانهی لێرهن دۆخیان ههر وا خراوه.ههموو ئهو بهدبهختیانه كه وهك نووسنهك تێیان ئاڵاوه، له سهر و گوێلاكیان دهبارێ.خۆیشم ههمان ئازارم چێشته و هەر وهك ترێی ههڵخراو بۆ شهراو دافلیقیاو و شۆڕهم دەها
asoyzhyanisaheb@
٭ڕهشنووسی خانهنشینی یا ( نسخه دوران بازنشستگی Retirement ‘script چییه؟
Why So Many People Are Unhappy in Retirement?
هۆی قوڕپێوانی تاقمێك بۆ دوایی خانهنشینی چییه؟
نووسینی: ئارتوور سی بروكس
وهرگێڕان بۆ زمانی كوردی : عابید حسهینی
سهرچاوه: Atlantic
There is a script to life that most of us have internalized, whether consciously or not. It’s in many of the most beloved fictional stories, and—from the outside, at least—it looks like the lives of successful people tend to follow it as well. It is often called the hero’s journey, or the monomyth.
The 19th-century anthropologist Edward Burnett Tylor was the first to identify the hero’s journey in literature. As he showed, many great adventure stories throughout history follow the basic formula. This is true from the Bible’s story of King David to Star Wars today. You can think of it as having three parts. The first is the call to adventure, where the hero-to-be is stimulated to act in some bold way, usually to meet a daunting task—say, fighting Goliath, or the Empire. The second is the ordeal, in which the hero is brutally tested and has to beat long odds—such as vanquishing a giant in battle or blowing up the Death Star. The third is victory, where the hero wins against these odds and returns home, triumphant.
It’s a nice narrative, especially if you’ve worked hard and done pretty well in life. The problem is the real-life ending, after the triumphant return. People have no script for that part.
Of course, some people enjoy retirement, but since I have been writing about happiness later in life, many people who were successful earlier in life have reached out to me to say that retirement has been brutal: They feel unhappy, aimless, and bored. In search of—well, they’re not quite sure what—some have made bad choices, tanking their marriages (leading to what social scientists call “gray divorce,” which doubled in the 25 years between 1990 and 2015) or making stupid business decisions they don’t think they would have made when they were still employed. One person told me, “Since I quit working, I feel like a stranger to myself.” The hero’s journey is great when you’re in the middle of it. The trouble comes when your strengths start to wane, because now you’re off script. People rarely change the story they’ve constructed for their lives; they rage, instead, trying to pound their lives back into the story line, often with sad results.
But this rage is born from a misunderstanding of the hero’s journey. Defining it in terms of three phases, as I did above, makes the mistake of leaving out one last, critical phase. The literary scholar Joseph Campbell, author of the book The Hero With a Thousand Faces, notes that many great myths involve a subtle twist after the triumph in battle. He calls it “The Crossing of the Return Threshold.” “The returning hero, to complete his adventure, must survive the impact of the world,” Campbell writes. “The first problem of the returning hero is to accept as real, after an experience of the soul-satisfying vision of fulfillment, the passing joys and sorrows, banalities and noisy obscenities of life.” In other words, the end of the true hero’s journey is coming home and finding a battle to be waged not with an external enemy, but with one’s own demons. Win that final battle—the hardest one of all—and true victory is yours.
On a much smaller scale, successful people sometimes behave more or less like David, hurting others and ruining their well-earned reputations later in life by giving in to their vanity, desires, and insecurities. I’m talking about the CEO who, even in the face of deteriorating performance, won’t turn over control of the company until she gets shoved out by the board, or the politician who, rather than cultivating a successor, makes one last run for office in his 80s and loses badly.
🔸ڕهشنووسی خانهنشینی یا نسخه دوران بازنشستگی ( Retirement ‘script) چییه؟
🔸Why So Many People Are Unhappy in Retirement?
🔸هۆی قوڕپێوانی تاقمێك بۆ دوایی خانهنشینی چییه؟
نووسینی: ئارتوور سی بروكس
✍وهرگێڕان بۆ زمانی كوردی : عابید حسهینی
🔹سهرچاوه: The Atlantic
🔸ڕهشنووسێكی ناخ چنراو بۆ ژیانی ههموومان ههییه جا چ بیرت لێكردبێتهوه یان نهت كردبێتهوه. ئهم ڕهشنووسه له زۆربهی چیرۆكه خۆشهكاندا دهردهكهوێت.ئهگهر تهناتهت له دووریشهوه سهرنجی بدهیت، وهك ژیانی زۆربهی خهڵكی سهركهوتوو واییه. زۆرجار ئهم ڕهشنووسه پێ دهوترێ: گشت و گوزاری پاڵهوانانه یان دیرۆكی بلیمهتانه.
🔸یهكهم كهس كه باسی گهشت و گوزاری پاڵهوانانی له وێژهدا هاورده گۆڕێ ئیدوارد برێنت تهیلۆر ، مرۆڤناسی سهدهی نۆزدهههمی زایینی بوو. ئهم دهسنیشانی كرد كه ههموو چیرۆكه چاكه سهیر وسهمهڕهكانی ههموو مێژوو له بێچمی بنهڕهتیدا له یهك دهچن.له چیرۆكی كۆنی داوودی پاوشای نێو پهڕتووكی پیرۆزهوه بیگره تاكو چیرۆكی ئهمڕۆیی وهك شهڕی ئهستێرهكان، ههر ههمان ڕهوته.ئهگهر به جوانی لێی ورد بینهوه ئهم بێچمه داڕێژراوه سێ لایهنی ههیه.
🔹لایهن و بهشی یهكهم : بانگت دهكات بۆ سهركێشی. لێرهدا پاڵهوانی داهاتووی چیرۆكهكهمان دهبێ كردهوهی سهرسامهێنهرانه پیشان بدات. ئهم كارانهش له ڕاستێدا دهبێ ههژێنهر بێت.وهك ئهوهی بڵێیت دهبێ لهگهڵ جالووت یا دهزگای پاوشایهتیدا كهوێته شهڕ.
🔹بهشی دووههم: تاقیكاری ئهستهمه دهبێ پاڵهوانهكهمان بهر له گهیشتن به مهبهست دوو سێ قۆناخی گورچكبڕانه ئهنجامبدات. وهك كوشتنی دێو و درنجان یان دهبێ ئهستێرهی مهرگ بتهقێنێتهوه.
🔹بهشی سێههم: سهركهوتنه:
پاڵهوانهكهی ئێمه دهبێ به سهر ئهم ههموو عهجایباتانهدا سهر بكهوێت. بهخۆباێكی له ڕادهبهدهر سهركهوتوانه بگهڕێتهوه بۆ ماڵهوه.
🔸کارێل یونگی دهروونناس، پێی واییه خهڵكانی سهركهوتوو وا ڕاهاتوون دهبێ ژیانیان له چاوگهی ئهم دیرۆكانهوه ببینن. یونگ نووسیشیهتی: ئهوهی كه ڕكێفی له ئهژدیها نهدابێ پاڵهوان نییه ! له بهرانبهردا ئهوهی وا دهستی له خۆی داشۆرده و ئهژدیهاكهی كوشته ، بهشی دهكهوێ. ههر ئهوه به ڕانانهی خۆیی توانییهتی بوێرانه بچێته نێو تهنگ و چهڵهمهی ناخی پهنگ خواردی خۆییهوه و توانییهتی بهوهجناسی خۆی بكات.قسهكانی یونگ لێرهدا له بابهته ڕۆشنبیرانهكهی ئانتۆنی ڕابینز دهچێت.
🔸ڕابینز دهڵێت: دهتهوێ له كار و پیشهتدا سهركهوتوو بیت؟ دهبێ تۆێش ڕێی پاڵهوانانهی خۆتت ههبێت. خاڵی سهرهكی ڕچاوبكه، تێوهبگلێ،ئازار بكێشه، قوربانی بده و سهركهوتوانه بیبهوه و قارامانانه بگهڕێوه و ئیتر تهواو.
👆🔸چ گێڕانهوێكی له بهر دڵه بهتایبهت ئهگهر له ژیانتدا پیاوانه ئهركهكانت ڕاپهڕاندبێت. به ڕای ئێوه گیر و گرفتی ئهم شێوه گێڕانهوهی ژیانه چییه؟ ئهوانهی كه ڕهشنووسێكیان بۆ كۆتایی نییه چی؟
٭🔹گومان لهوهدا نییه تاقمێك له خانهنشینی چێژ وهردهگرن. بهڵام به هۆیی ئهوه كه من دهمێكه له بارهی خۆشی دواقۆناخهكانی عومرهوه دهنووسم . تاقمێك كه پێشتر له دهورانی سهركهوتنیاندا باسم لێكردون ئێسته دێنه لام و دهڵێن: خانهنشینی بهڕاستی كوشهندهییه. دڵناخۆش و سهرلێ شێواو و داتهپیون. ئهوان به دوایی شتێكی چاكهوهن كه خۆیشان به دڵنیاییهوه نازانن چییە و ئهمه بوهته هۆیی ههڵبژاردنی خراپ، ژیانی هاوبهشی ژن و مێردایهتیان تێكچوه.( ئهم شێوازه به بڕوای كۆمهڵناسهكان له دهوهرهێكی بیست و پێنج ساڵهدا واته له ساڵی ١٩٩٠ تا ٢٠١٥ وهك دیاردهێك دوو بهرار بوهتهوه و جیابوونهوی خۆڵهمێشی یان كرچ و كاڵهكانیان (gray divorce) ناو ناوه. یان لایان واییه له ههڵبژاردنی كار و پیشهیاندا ههڵهیان كردهوه، هاتوو ئێستا له دهورانی كار و پیشهدابووناییه ئهم كارهیان ههڵنهدهبژارد.یهكێك پێمی وت: لهو كاتهوه خانهنشین كراوم وا دهزانم كهسێكی غهریب و نامۆم.
🔸ڕهوتی پاڵهوانی كاتێ های لهناوهزێڵهكهیدا زۆر به تام و چێژه، بهڵام كاتێ داهێزراییت ،گرفت سهرههڵدهدات.لهبهرئهوهی ئیتر ڕهشنووسێك نییه به پێی ئهوه درێژه به كار بدهییت.زۆر به دهگمهن ڕووئهدات كهسانێك بۆ ئهو چێرۆكانهی كه بۆ ژیانیان دایاناوه ئاڵگۆڕی تێدابكهن.
🔸خهڵك تووڕه دهبن و گهرهكیانه سهرچاوهی ژیانیان بگهڕێنهوه سهر ههمان ڕهوته چیرۆكهكی خۆیان ،بهڵام زۆر جار دهرنجامهكهی دهردناكه.
بهڵام ئهم سهرچاوهی تۆڕهبوونه دهگهڕێتهوه بۆ ئهوهی كه له ڕێگهی پاڵهوانانه تێنهگهیشتووین.ئهگهر ههر وهك من كه ڕێگهی پاڵوانانهم له سێ بهشدا ناساندوه و ماناكردوهتهوه. ناساندن و ماناێكی دیكهی ههر وهك ئهوه بوترێت ئهوه دواپاژیی سهرهكی و كۆتایی خراپ ون دهبێت.
🔸جۆزیف كهمبل مامۆستای وێژه و نووسهری كتێبی "پاڵهوانی ههزار توێ" دهڵێت: له زۆربهی دیرۆكه گهورهكاندا دوای سهركهوتن له شهڕدا ، بادانهوه و پاشقولێك له چیرۆكهكاندا ڕوو دهدات. ئهو ناوی ناوه دهروازهی گهڕانهوه.ئهو دهنووسێ: پاڵهوانهكه دهگهڕێتهوه تا سهروبهری كاره نهكراوهكانی بگرێت. دهبێ له ژێر زبر و زۆری دوونیادا دهوام بێرێت.سهرهكی ترین كێشهی پاڵهوان دوای گهڕانهوهی سهرمهستانه و تهژی بوونی ناخی له دهسكهوتهكانی دهبێ لهگهڵ دهرهنجامێك دهستهویهخه ببێت.
ئهویش ئهوهیه خۆشی و ناخوشی و سهرشۆڕی و ههرا وهوریای ژیان گوزهراوه و كۆتاییان پێ هاتوە.
🔸بهڵام كۆتایی ڕاستهقینهی ڕهوتی پاڵهوانانه كاتێ دهگڕێتهوه بۆ ماڵ ڕوودهدات.دهبێ دهستهویهخهی شهڕێكی دیكه بێت نهك لهگهڵ لایهنێكی دهرهكیدا بهڵكو دهبێ لهگهڵ لایهنه ڕهش و نگریسهكانی ناخی خۆییدا تێههڵبچێت. ئهگهر لهم دوا قۆناخهدا كه قۆناخێكی پڕبایهخ و ههستیاره سهركهوتیت ئهوه بزانه به ڕاشكاوی سهركهوتنی ڕاستهقینهی ژیانت به دڵنیاییهوه مسۆگر كردوه.
🔸🔸کهس سهركهوتوهكان له دوا قۆناخی كار و ژیانیاندا زۆرجار ههر وهك داستانی داوود - كه له ناو پهڕتووكی پیرۆزدا هاتوه - خۆیان دهخنه دهس حهزی سهركهش و دووچاری دڵهڕاوكێ و لهخۆبایی بوون دهبن. بهم هۆوه ئازار به كهسانی تر دهگهێنن و ئهو ژیانه سهركهوتوانهیش كه بۆ خۆیان مسۆگریان كرده دهی ڕووخێنن و له ناوی دهبهن. وهك نموونه باسی سهرۆك كومپانیێك دهكهم كه بۆ خۆی دهزانێ بوته هۆیی داڕمان و زهرهرمهندی شیركهتهكه بهڵام دهسبهردار نابێت تا بهناچاری و زهخت لای دهبهن یان سیاستوانێك له تهمهنی ههشتاوچهند ساڵهییدا بهجێی ئهوه له بیری كهسێكی شارهزا بۆ جێگهرهوهی خۆیی بێت. تازه خهرێكه خۆیی بۆ ههڵبژاردنێكی دیكه ئاماده دهكات و له كۆتاییدا پیس دهیدۆڕێنێت.
👌🔸دهرهنجام ( وهرگێڕ) : ئهمهم بۆییه وهرگێڕاوه ئهم ڕهوتی خۆداڕمانه له ناو كهسانی خۆشهویستی ئێمهشدا ههیه و دهس بهردارنین و نین و خهریكن دهسكهوته جوانهكانیان بۆ هیچ دهرووخێنن. بیبیسن ئازیزان، ژیانی تا كهم و كورتێ سهركهوتوانهتان مهڕووخێنن. بژیین بۆ ژیان و بهختهوهری.
abed547.blogfa.com
@asoyzhyanisaheb
🔸ئیلیف شافاک نووسەری تورکی فەڕانسەوی وڵامان دەداتەوە.
✍️وەرگێڕ بۆ سەر زمانی کوردی:عابید حسەینی
🔸Why the novel matters in the age of anger?
🔸The novel matters because it connects us with the experiences of people we have never met, times we have never seen, places we have never visited.
🔸The novel matters not only because of the stories it brings alive, but also the silences it dares to explore. As novelists we keep our ears pricked all the time, attentive to the rhythm of the language, the usage of words, the stories and legends swirling in the air – but we must also listen carefully to the silences. Here we find the things that cannot be openly talked about in a society; the political, cultural, sexual taboos.
🔸A writer’s job is not to try to provide the answers. It is neither to preach nor to teach; just the opposite. A writer must be a student of life, and not the best student either, since we must never graduate from this school, but keep asking the most simple, the most fundamental and the most difficult questions. In the end, we leave the answers to the readers. Every reader’s experience is unique, and each will come up with their own answers – this the writer must respect. But the novel needs to be a free, egalitarian space where a diversity of voices can be heard, nuances celebrated and the unsayable can be said.
🔸The novel matters because, like an alchemist, it turns empathy into resistance. It brings the periphery to the center, it gives a voice to the voiceless, it makes the invisible visible.
🔸The novel matters because stories continue to connect us across borders, and help us to see beyond the artificial categories of race, gender, class. The world is frighteningly messy today, but a world that has lost its empathy, cognitive flexibility and imagination will surely be a darker place.
٭🔸ڕۆمان گرینگه ،لهبهر ئهوهی ئێمه لهگهڵ ژیان و بهسهرهاتی كهسانێ هاوبەش دەکات كه قهت نهمان بینیون ،دهچینه ناو كات وزهمهنێكهوه کە قهت تێیدا نهژیاویین، دەمانباتە شوێنهاێی كه قهت چاومان پێیان نهكهوته.
🔸گرینگی ڕۆمان تهنیا لهبهر ئهوه نییه گیاندهكات به بهر چیرۆكهكهكاندا بهڵكوو بێ دهنگیكێ كپ و ناوازهیشت بۆ دهستهبهردهكات. 🔸ئێمه ڕۆمان نووسهكان داییم ودرههم گوێچكهمان ههڵخسته بۆ قۆستنهوهی دهنگیله جوانهكانی زمان،شێوازی جێگیری وشهكان،دیرۆكهكان و ئهو ئهفسانانهی له دهوربهرماندا سووڕكهیان دێت.جگه لهمانه ئێمه به ئیشتیای دڵ گوێ بۆ كپی و بێ دهنگیش ههڵدهخیین. له بێ دهنگییدا شته بڤهلێكراوهكانی ناوگهڵی و ڕامیاری و داب و نهریت دهدۆزینهوه كه له نێو كۆمهڵگادا قۆرخ كراون و بهسانایی باسیان ناكرێت.
٭🔸نووسهر وڵام دهری ئهم پرسیارانه نییه،ئامۆژگاری و فێركاریشی له ئهستۆدا نییه. نووسهر دهبێ قوتابی ژیان بێت،ئهویش نهك قوتابێكی ههڵكهوهته وزیرهك لهبهر ئهوهی نووسهران لهم قوتابخانهیهدا قهت تهواوبوونیان بۆ نییه.بهڵكوو دهبێ داییمه درێژه بهدینه پرسیاركردن دهبێ له پرسیاری ساكار وبنهڕهتی و قووڵهوه تێوهبگلێین. له كۆتاییشدا وڵامی پرسیارهكان دهخهینه ئهستۆی خوێنهر.دهسكهوتهكانی ههر خوێنهرێك تایبهت به خۆیهتی.ههركهسێك وڵام بۆخۆی دهدۆزێتهوه. ئهمه ئهو شتهیه كه نووسهر دهبێ ڕێزی بۆ دابنێت.
🔸ڕۆمان دهبێت بۆشاێكی خهمڵاو بهرانبهری تێدا بێت له بهر ئهوی ههموو دهنگهكان ببیسرێت.ڕێز لهیهك نهچوونهكان بگیردرێت.شته دهگمهن و نهبیسراوهكانیش بێنه سهرزمان.
🔸ڕۆمان گرێنگه لهبهر ئهوهی وهك كیمیاكارێك هاودڵییهكان دهكاته بهرهڤانی ، كڕو و كاشهكان دهخاته ناوهزێڵه. دهبێته دهنگی بێدهنگهكان و شاردراوهكان دهردهخات.
🔸ڕۆمان گرینگه لهبهرئهوهی چیرۆكهكان سنوور بهزێنن. ئێمه پێكهوه گرێ دهدهن. یارمهتیمان دهدهن ئاسۆێكی بهرفراوانتر له تاقم و خێڵ و چێناییهتی ببینین.دونیای ئهمڕۆ له گێژهنێكی مهترسیدارداییه و دونیاێكیش هاودڵی، تێگهیشتنی دڵنهرمانه و خهیاڵاوی بوونی لێ بزر بێت، بهدڵنیاییهوه شوێنێكی نووتهك و تاریكستانه.
abed547.blogfa.com
@asoyzhyanisaheb
